منبع: Pormezz/Shutterstock

چشم انداز درمان اعتیاد در حال تجربه دگرگونی شگفت انگیزی است و درمان های روانگردان به عنوان یک مرز امیدوار کننده در حال ظهور است. این رویکرد که زمانی تابو محسوب می شد، در محافل علمی مورد توجه قرار گرفته و پتانسیلی برای درمان اختلالات مختلف مصرف مواد نشان می دهد. درک تفاوت های ظریف این تکامل برای افزایش پیشنهادات درمانی شما بسیار مهم است.

رنسانس تحقیقات روانگردان

پس از چندین دهه ممنوعیت، روانگردان ها در حال رنسانس تحقیقاتی هستند. موادی مانند سیلوسایبین (از “قارچ های جادویی”)، MDMA و کتامین برای پتانسیل درمانی آنها در درمان اعتیاد، افسردگی و PTSD مورد مطالعه قرار می گیرند. به عنوان مثال، یک بررسی اخیر از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده نشان داد که سیلوسایبین به طور قابل‌توجهی روزهای مصرف زیاد نوشیدنی را برای افراد مبتلا به اختلال مصرف الکل کاهش می‌دهد. علاوه بر این، یک مطالعه در سال 2017 نشان داد که مصرف مواد روانگردان با 40 درصد کاهش خطر سوء استفاده از مواد افیونی در سال گذشته و 27 درصد کاهش خطر وابستگی به مواد افیونی در سال گذشته در میان افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد افیونی مرتبط است.

روانگردان ها چگونه کار می کنند؟

درمان با کمک روانگردان شامل چندین مرحله است: ارزیابی و آماده سازی، دوز و ادغام. در طول مرحله آماده سازی، بیماران در مورد روانگردان ها و چگونگی تسهیل درمان می آموزند.

تصور می‌شود که روان‌گردان‌ها توسط:

1. افزایش نوروپلاستیسیته (سیم کشی مجدد مغز).

2. برهم زدن الگوهای فکری ریشه دار.

3. تسهیل پیشرفت های عاطفی.

4. تقویت ذهن آگاهی و خودآگاهی.

با توجه به پتانسیل “سفرهای بد” یا پریشانی عاطفی، یک رویکرد محتاطانه برای اجرا ضروری است. همچنین اطمینان از رضایت آگاهانه، روشن کردن مزایا و چالش‌های احتمالی مرتبط با درمان‌های روانگردان بسیار مهم است.

پیمایش در چالش های حقوقی و اخلاقی

در حالی که هیجان در مورد روانگردان ها قابل لمس است، موانع قانونی همچنان باقی است. در حال حاضر، تنها ایالت‌هایی مانند اورگان و کلرادو، روان‌گردانی را برای درمان سلامت روان قانونی کرده‌اند، با فرآیند صدور مجوز. در سایر ایالت‌ها، امکانات درمانی ممکن است مشارکت با سازمان‌های تحقیقاتی را برای شرکت در آزمایش‌های بالینی بررسی کنند.

از نظر اخلاقی، رهبران باید اطمینان حاصل کنند که همه بیماران احساس امنیت می کنند و از گزینه های درمانی خود مطلع هستند. ملاحظات پیرامون اهمیت فرهنگی این مواد، به ویژه در جوامع بومی، نیازمند توجه است. بسیار مهم است که مراکز ترک اعتیاد به استفاده از روانگردان ها با احترام به ریشه های فرهنگی آن ها برخورد کنند و هدفشان فراهم کردن دسترسی عادلانه باشد.

ایجاد تنوع و برابری سلامت (DEIB) در درمان روانگردان

اطمینان از اینکه درمان های روانگردان به شیوه ای که توسط DEIB انجام می شود ضروری است. در اینجا چند استراتژی برای پیاده سازی وجود دارد:

1. مراقبت از لحاظ فرهنگی: کارکنان را در زمینه حساسیت فرهنگی آموزش دهید تا به طور مناسب به پیشینه های متنوع مشتریانی که به دنبال درمان روانگردان هستند رسیدگی کنند.

2. مشارکت جامعه: جوامع محلی را در بحث در مورد معرفی درمان های روانگردان مشارکت دهید تا اطمینان حاصل کنید که صدای آنها و نگرانی های آنها شنیده می شود.

3. دسترسی عادلانه: سیاست هایی را برای ارائه این درمان های نوآورانه بدون توجه به وضعیت اجتماعی-اقتصادی مشتری، ایجاد کنید، بنابراین از اختلافات در دسترسی جلوگیری کنید.

4. شفافیت داده ها: به طور منظم جمعیت‌شناسی بیمارانی را که به درمان‌های روانگردان دسترسی دارند، ارزیابی کنید تا از نمایندگی عادلانه اطمینان حاصل کنید و در صورت لزوم شیوه‌ها را تنظیم کنید.

نتیجه گیری

از آنجایی که روانگردان ها به عنوان یک درمان بالقوه برای اعتیاد دوباره کشف می شوند، کسانی که این داروها را در محیط های درمانی تجویز می کنند باید آگاه و آماده پذیرش این نوآوری ها باشند. با درک مزایا، پیمایش در چشم انداز قانونی، و تعهد به اصول DEIB، مراکز ترک اعتیاد می توانند در خط مقدم این دوره جدید هیجان انگیز در بهبود باشند. پذیرش پتانسیل درمان‌های روان‌گردان می‌تواند زندگی افراد بی‌شماری را که برای بهبودی تلاش می‌کنند، دگرگون کند، و برای همه رهبران ضروری است که با این روش‌های درمانی در حال تکامل درگیر شوند.