وقتی مشتری ها شروع به درمان می کنند ، همیشه مشکل واقعی را نمی بینند. آنها فقط می دانند که چیزی احساس خستگی می کند و می خواهند احساس بهتری داشته باشند.

بعضی اوقات ، مشتری فرض می کند که وضعیت فعلی آنها مشکل است ، مانند یک رئیس بیش از حد یا یک رابطه صمیمی سمی. و مطمئناً ، اوضاع ممکن است شدید و استرس زا باشد ، اما با شروع بسته بندی چیزها ، یک حقیقت عمیق پدیدار می شود. آنها شروع به تحقق بخشیدن به مبارزات واقعی مربوط به رئیس یا شریک زندگی نمی کنند-این مربوط به الگوهای دیرینه است. آنها همیشه در تعیین مرزها مشکل داشته اند. خود شک و تردید سالهاست که نمایش را اجرا می کند. آنها هرگز اعتقاد نداشته اند که صدای آنها اهمیت دارد.

این که عرفان لحظه – تحقق بخشیدن به شغل یا رابطه یک محرک است ، نه مشکل – می تواند احساس قدرت کند. و برای یک لحظه ، همه چیز معنا پیدا می کند ، و این وضوح تسکین می یابد. اما وقتی این احساس محو می شود ، و آنها هنوز احساس بهتری ندارند ، تعجب می کنند که آیا آنها هستند در واقع پیشرفت ، گویا شناسایی مسئله باید باعث شده است که یک شبه ناپدید شود.

بسیاری از افراد در اینجا گیر می کنند زیرا آنها معتقدند پیشرفت باید مانند حرکت به جلو ، مانند چیزی ملموس و فوری احساس کند. اما در واقعیت ، پیشرفت در درمان همیشه به نظر نمی رسد یا احساس می کند که مردم از آن انتظار دارند.

بنابراین ، از کجا می دانید که در حال پیشرفت هستید؟ در اینجا چند نشانه وجود دارد که شما هستند پیشرفت ، حتی اگر احساس آن را نداشته باشد.

افزایش آگاهی

چند سال پیش ، درد کمر مداوم داشتم. وقتی از رختخواب خارج شدم ، خم شدم تا سگهایم را تغذیه کنم ، یا خیلی طولانی ایستادم. چیزی که من را ناامید کرد این بود که من هیچ ایده ای نداشتم که چرا هیچ جراحتی وجود نداشته است ، تصادفی و هیچ دلیل مشخصی برای درد وجود ندارد. وقتی غیرقابل تحمل شد ، من به دیدن یک فیزیوتراپی رفتم.

در اولین ملاقات من ، درمانگر فقط به کمر من نگاه نکرد. در عوض ، او یک رویکرد تمام بدن را انجام داد و همه چیز را از وضعیت من تا الگوهای حرکتی من ارزیابی کرد. پس از آن ، او به من تکالیف داد – نه فقط تمرینات بلکه دستورالعمل هایی برای توجه کردنبشر او از من خواست که متوجه شوم که چگونه هنگام رانندگی نشسته ام ، چگونه بدن خود را در طول روز قرار دادم و چه عادت هایی را هنگام درد داشتم.

چند روز بعد ، هنوز هم در درد ، برگشتم و تمام مشاهدات خود را به او دادم ، که بسیاری از آنها چشم باز بود. من به او گفتم که نمی توانم صبر کنم تا پیشرفت کنم.

او لبخند زد و گفت: “ما قبلاً داریم.”

من به او خیره شدم ، گیج شدم. “چگونه؟”

“آیا می دانید هنگام رانندگی به یک طرف تکیه می دهید؟ آیا از اینکه چند بار هنگام نشستن از پاهای خود عبور می کنید آگاه بودید؟ آیا می دانید هسته شما چقدر ضعیف است؟ “

نه ، نه ، و نه.

“آگاهی پیشرفت است. هرگز این را فراموش نکنید. “

بهداشت روان درمانی به همان روش کار می کند ، با آگاهی به عنوان یکی از قدرتمندترین مراحل اول. این می تواند اشکال مختلفی داشته باشد – به رسمیت شناختن الگوهای تفکر ناسالم ، توجه به محرک های عاطفی یا درک چگونگی ظاهر شدن در روابط خاص. بعضی اوقات ، آگاهی متوجه می شود که چقدر خود را از ناراحتی منحرف می کنید-خواه از طریق رسانه های اجتماعی ، پیام کوتاه به دوستان ، نمایش های تماشاگر ، کار بیش از حد یا گم شدن در مشکلات دیگران باشد. به عبارت دیگر ، این در مورد دیدن تمام راه هایی است که از احساسات خود جلوگیری می کنید.

افزایش آگاهی ممکن است مانند پیشرفت احساس نکند زیرا منجر به تسکین فوری نمی شود. اما پیشرفت در مورد رفع همه چیز یک شبه نیست – این در مورد دیدن خود و واضح تر است ، شاید برای اولین بار.

احساسات

در فیزیوتراپی ، تمرینات شکنجه گر و مرزی سادیستی بود. در حقیقت ، گاهی اوقات من بیشتر از زمان رسیدن درد می کردم و همین امر باعث شک و تردید در کل روند و درمانگر می شد.

بسیاری از مراجعان در بهداشت روان درمانی مشابهی را تجربه می کنند – هنگامی که آنها با عواطف خود که سالها برای اجتناب از آنها صرف کرده اند ، روبرو می شوند ، فرض می کنند که این بدان معنی است که اوضاع بدتر می شود. آنها حتی ممکن است فکر کنند که درمان باعث می شود احساس کردن بدتر

هنگامی که به خودتان اجازه می دهید احساس عصبانیت ، غم و اندوه را احساس کنید – وقتی جلسه را احساس خام می کنید – ممکن است فکر کنید که به عقب می روید و حتی ترک درمان را در کل در نظر می گیرید. اما در واقعیت ، شما دیوارهایی را که سالها در ساخت آن گذرانده اید ، می شکنید و اجازه می دهید از یک روش غیرقانونی موجود استفاده کنید.

بدون شک نگران کننده و ترسناک است. اما قادر به تجربه کامل احساسات خود – بدون بی حسی ، اجتناب یا خاموش کردن – در واقع نشانه پیشرفت است.

پیشرفت در درمان به معنای همیشه احساس خوب نیست. گاهی اوقات ، این بدان معنی است که در نهایت احساس می شود همه چیزبشر

پریشانی

تجربه درد در جلسه فیزیوتراپی یک چیز بود. اما انتخاب لاغر شدن به ناراحتی خارج از درمان – هنگامی که می توان دوباره به عادت های قدیمی بازگشت ، چالش واقعی بود.

مجبور شدم ناراحتی را انتخاب کنم. من مجبور شدم به جای تغییر وزن ، روی هر دو پا بایستم. من مجبور شدم به جای عبور از پاهایم از عادت ، با وضعیت مناسب بنشینم. وقتی سوار ماشینم شدم مجبور شدم در برابر اصرار به تکیه مقاومت کنم.

هیچ یک از آنها طبیعی نبود. این احساس ناامید کننده ، خسته کننده – مانند کار ثابت. اما هر وقت ناراحتی را انتخاب کردم ، برای خودم پیام می فرستادم: من می توانم کارهای سختی انجام دهم.

بهداشت روان درمانی به همان روش کار می کند. رشد فقط اتفاق نمی افتد در اتاق درمانی. این اتفاق در لحظه های بین جلسات رخ می دهد – وقتی تصمیم می گیرید که بی حس نشوید ، از آن اجتناب نکنید ، نه به الگوهای قدیمی که شما را گیر می آورد ، قرار نگیرید.

پیشرفت در مورد از بین بردن درد یا آسانتر کردن زندگی نیست. این در مورد اعتماد به نفس خود است. کم کم اثبات این است که می توانید بدون نیاز به فرار از آن ، با ناراحتی بنشینید.

زندگی همیشه لحظات سختی خواهد داشت ، اما هر بار که یک الگوی فکری را به چالش می کشید ، با یک احساس ناراحت کننده بنشینید ، یا خود را به یک دیدگاه جدید باز کنید – به خصوص وقتی که احساس ناآشنا می شود – شما اعتماد عمیق به خود را تقویت می کنید. شما ثابت می کنید که لازم نیست از درد فرار کنید.

وت حرفکلاه پیشرفت است

پایان

شفابخشی خطی نیست. لحظاتی وجود خواهد داشت که احساس گیر ، ناامید یا حتی بدتر از آنچه قبلاً احساس می کنید. اما اگر آگاهی پیدا می کنید ، احساسات خود را عمیق تر احساس می کنید ، و یاد می گیرید به جای فرار از آن ، پریشانی را پیمایش کنید – به این دلیل که اتفاق خوبی رخ می دهد زیرا چنین است.