نوشته استیسی لوان و بریجت کیهیل

دانشجویان نسل اول کالج (FGCS) چه هستند؟ پست قبلی ما، “دانشجویان نسل اول کالج اضطراب بیشتری را تجربه می کنند” نشان داد که اصطلاح FGCS کاملاً جامع نیست. FGCS به آن دسته از دانش آموزانی گفته می شود که والدین یا قیم آنها مدرک لیسانس را نگرفته اند. با این حال، این تعریف بسیاری از FGCS را که افراد قابل توجهی در زندگی خود دارند که تحصیلات دانشگاهی دارند و می توانند به حمایت و راهنمایی آنها در طول این فرآیند کمک کنند، نمی کند.

مطالعات به طور مداوم نشان می دهد که FGCS که برای شرکت در کالج انتخاب می کنند، موانع بیشتری را در رابطه با مشکلات خانوادگی و اقتصادی گزارش می دهند. برخی از ادراکات موانعی که ما به ویژه به آنها علاقه مندیم، پویایی خانواده، ساختارهای حمایتی، سطح تحصیلات مراقبین و موانع احتمالی مانند نیاز به رفت و آمد یا کار در دوران دانشجویی است. ما معتقدیم که یکی از موانعی که FGCS را بیشتر تحت تاثیر قرار می‌دهد، فقدان راهنمایی و پشتیبانی آموزشی است، به‌ویژه از سوی مراقبان اولیه.

حمایت مراقب به طور قابل توجهی درک این موانع را پیش بینی کرد. حتی در هنگام محاسبه وضعیت FGCS، سطوح بالاتر حمایت مراقب با موانع درک شده به میزان قابل توجهی همراه است. از آنجایی که رابطه معناداری بین حمایت مراقب و FGCS وجود دارد، تحقیقات بیشتری برای کشف پیامدهای رفاه و موفقیت آنها مورد نیاز است. با این حال، در بسیاری از مکان‌ها خارج از والدین، مراقبان و سرپرستان، مانند سطح مدرسه، حمایت می‌توان یافت.

نظرسنجی ما از پاسخ دهندگان خواسته بود که هر حرفه ای مدرسه را که بر هدایت تحصیلی و رفاه آنها تأثیر داشته است برجسته یا تأیید کنند. بسیاری از دانش‌آموزان آموزش مداوم و FGCS به طور منظم تحت تأثیر افرادی هستند که در دبیرستان‌های خود کار می‌کردند. با این حال، آن دسته از دانش‌آموزانی که اضطراب اجتماعی بالاتری دارند ممکن است تمایل بیشتری به تعامل با متخصصان مدرسه یا سایر مراقبین نداشته باشند، اما چه چیزی باعث می‌شود؟ ما هنوز چیزهای زیادی برای کشف اینجا داریم.

مطالعات نشان می دهد که FGCS زمانی موفقیت بیشتری به دست می آورد که دسترسی آنها به مشاوره تحصیلی و خدمات دانشجویی افزایش یابد (مک فارلین، 2013). موسسات می توانند این نیاز را با تخصیص افراد متخصص برای اجرای پشتیبانی برطرف کنند. اینکه چگونه یک کالج یا دانشگاه در برنامه هایی برای حمایت از FGCS سرمایه گذاری می کند، به طور مستقیم با رضایت کلی دانشجویان، حفظ بالاتر و نرخ فرسایش کمتر ارتباط دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری برنامه‌ای برای دانش‌آموزان نسل اول نرخ‌های بالاتر فارغ‌التحصیلی را پیش‌بینی می‌کند (مک فارلین، 2013). برخی از این برنامه ها اغلب از طریق یا توسط مرکز موفقیت یک موسسه یا از طریق مشاور تحصیلی دانش آموز ارائه می شوند.

به عنوان مثال، در دانشگاه ایالتی پن، مرکز رز و ژن چایکن برای موفقیت دانشجویان در کالج هنرهای لیبرال با فراهم کردن فضایی برای مطالعه آزاد، فراهم کردن ارتباط با منابع کالج و پردیس، ارائه دوره‌های آموزشی برای موفقیت همتایان، از دانشجویان استقبال می‌کند. قرار ملاقات ها و برنامه ریزی کارگاه های موفقیت دانش آموزی و برنامه نویسی. آنها به توانمندسازی دانش آموزان برای استفاده از منابع، ارتباط با همسالان و جوامع دانشگاهی، پرورش نقاط قوت و علایق و دفاع از خود کمک می کنند. این دانش آموزان به هموار کردن راه برای این جمعیت بحرانی کمک می کنند.

در مطالعه ای روی نوجوانان، که در آخرین وبلاگ FGCS خود گزارش دادیم، اضطراب جدایی بالاتری را در میان FGCS در مقایسه با سایر نوجوانان یافتیم. با این حال، در مطالعه فعلی ما روی دانشجویان در سن کالج، متوجه شدیم که وضعیت FGCS به تنهایی اضطراب بالاتر را پیش‌بینی نمی‌کند، اما سطوح بالاتر افسردگی را پیش‌بینی می‌کند. چرا بین نمونه های نوجوان و دانشگاه تفاوت وجود دارد؟ آیا اضطراب جدایی زیاد می تواند مانعی برای ورود دانش آموزان به دانشگاه شود؟ چرا ممکن است اضطراب جدایی در نوجوانان نسل اول بیشتر باشد – شاید آنها حمایت کمتری داشته باشند؟ آیا FGCSهایی که در دانشگاه ثبت نام می کنند، نوجوانان مضطرب کمتری هستند، یا فقط حمایت بیشتری برای انتقال دارند؟

عجیب است، ما تعجب می کنیم که آیا انتقال به دانشگاه در زمانی که هیچ حمایت آموزشی از مراقبین وجود ندارد، طاقت فرسا می شود. دانشجویان کالج، به طور کلی، نگرانی‌های سلامت روانی را افزایش می‌دهند، به‌ویژه زمانی که به استرس کلی و سلامت روان فکر می‌کنند: برای مثال، توانایی سازگاری با تغییرات و کنار آمدن با ناملایمات، داشتن روابط سالم، و بهره‌وری در کار، مدرسه یا مراقبت. (آدامز و همکاران، 2016). جای تعجب نیست که داده‌های ما نشان می‌دهد که دانش‌آموزانی که گزارش داده‌اند حمایت آموزشی بیشتری از مراقبان خود دریافت کرده‌اند، کمتر احتمال دارد علائم افسردگی را گزارش کنند. راهنمایی آموزشی بیشتر، مشکلات تنظیم هیجان کمتری را پیش‌بینی می‌کرد.

پرداختن به بسیاری از مسائلی که FGCS با آن مواجه است و کمک به آنها برای تأمین منابع بسیار مورد نیاز برای رسیدگی به مسائل، یک وظیفه اساسی برای کسانی است که پشتیبانی آموزشی ارائه می دهند. مؤسسات و متخصصان آموزش عالی باید به اجرای برنامه‌ها و حمایت‌هایی که شانس تداوم و موفقیت FGCS را افزایش می‌دهد، ادامه دهند. هنگامی که این موانع به طور مستقیم مورد بررسی قرار می گیرند، FGCS می تواند با نرخ های افزایش یافته ای مانند همتایان خود در نسل ادامه تحصیل کند و فارغ التحصیل شود.

منبع: Jacek Dylag/Unsplash

درباره نویسندگان مهمان

بریجت کیهیل در سال 2022 پس از دریافت مدرک کارشناسی روانشناسی از دانشگاه دلاور، به عنوان هماهنگ کننده پروژه به آزمایشگاه توسعه احساسات در ایالت پن پیوست.

Stacey LeVan در سال 2019 به عنوان مدیر پروژه به آزمایشگاه توسعه احساسات پیوست. او دو بار فارغ التحصیل ایالت پن است و دارای مدرک کارشناسی در توسعه انسانی و مطالعات خانواده است.