مولی 88 ساله و در سلامت کامل بود. او از دو شوهر، خواهر و برادرش، بیشتر دوستانش و تنها پسرش بیشتر زندگی کرده بود.

برای برخی از افراد مسن، تلفات و چالش‌های انباشته سالمندی می‌تواند باعث شود که مردن جذاب‌تر از زندگی به نظر برسد.

منبع: عکس چالمرز باترفیلد.

او به من گفت: “هیچ رابطه معنی‌داری برایم باقی نمانده، عزیزم. همه آنها مرده‌اند. و می‌دانی چیست؟ در زیر همه اینها، من هم می‌خواهم این دنیا را ترک کنم.” کمی نزدیکتر شد، انگار رازی را به من می گفت، ادامه داد:

“آیا به شما بگویم من چه هستم؟ من قوی هستم می توانم به خودم و شما اعتراف کنم که اینجا چیزی برای من باقی نمانده است. من بیش از حد آماده هستم که وقتی زمان من است ترک کنم. در واقع، نمی تواند به اندازه کافی سریع بیاید.»

من در تحقیقاتم با افراد مسن زیادی مصاحبه کرده ام. من هر چند وقت یکبار از صداقتی که برخی افراد احساس می کنند زندگی آنها کامل شده است شگفت زده می شوم. به نظر می رسد از زنده بودن خسته شده اند.

من یکی از اعضای شبکه تحقیقاتی اروپایی درک خستگی از زندگی در افراد مسن، گروهی متشکل از سالمندان، روانپزشکان، دانشمندان علوم اجتماعی، روانشناسان و محققین مرگ هستم. ما می‌خواهیم این پدیده و ویژگی‌های منحصر به فرد آن را بهتر درک کنیم. این شبکه همچنین در حال کار بر روی مشاوره برای سیاستمداران و اقدامات مراقبت های بهداشتی و همچنین حمایت از مراقبین و بیمار است.

پروفسور اخلاق مراقبت، Els van Wijngaarden و همکارانش در هلند به گروهی از افراد مسن که به شدت بیمار نبودند، گوش دادند و در عین حال اشتیاق داشتند که به زندگی خود پایان دهند. مسائل کلیدی که آنها در چنین افرادی شناسایی کردند عبارت بودند از: درد تنهایی، درد همراه با بی اهمیت بودن، مبارزه با ابراز وجود، خستگی وجودی، و ترس از کاهش به حالت کاملاً وابسته.

این نباید نتیجه یک عمر رنج باشد، یا پاسخی به درد فیزیکی غیرقابل تحمل. به نظر می رسد خستگی از زندگی در افرادی نیز ایجاد می شود که خود را دارای زندگی کاملی می دانند. یک مرد 92 ساله به محققان شبکه گفت:

“تو هیچ تاثیری روی هیچ چیز نداری. کشتی به راه می افتد و همه شغلی دارند، اما شما فقط با هم حرکت کنید. من برای آنها محموله هستم. این آسان نیست. این من نیستم تحقیر یک کلمه بسیار قوی است، اما در مرز آن است. من به سادگی احساس می کنم نادیده گرفته شده ام، کاملاً به حاشیه رانده شده ام.»

مرد دیگری گفت:

«به وضعیت آن پیرزن‌های ساختمان روبرو نگاه کنید. لاغر و نیمه جان، بیهوده با ویلچر رانده شده… این دیگر ربطی به انسان بودن ندارد. این مرحله ای از زندگی است که من به سادگی نمی خواهم از آن عبور کنم.”

یک رنج بی نظیر

فیلیپ راث، رمان‌نویس آمریکایی می‌نویسد: «پیری یک نبرد نیست، پیری یک قتل عام است». اگر به اندازه کافی زندگی کنیم، می توانیم هویت، توانایی های فیزیکی، شریک زندگی، دوستان و شغل خود را از دست دهیم.

برای برخی از مردم، متوجه شده ام که این حس ریشه‌ای را برمی‌انگیزد که معنای زندگی از بین رفته است – و ابزارهایی که ما برای بازسازی حس هدف نیاز داریم، غیرقابل بازگشت هستند.

پروفسور مراقبت هلنا لارسون و همکارانش در سوئد در مورد “خاموش شدن تدریجی چراغ ها” در دوران پیری نوشته اند. آنها استدلال می کنند که مردم به طور پیوسته زندگی را رها می کنند، تا زمانی که به نقطه ای برسند که آماده باشند دنیای بیرون را خاموش کنند. تیم لارسون این سوال را مطرح می کند که آیا این ممکن است برای همه ما اجتناب ناپذیر باشد؟

البته، این نوع رنج ویژگی‌های مشترکی دارد (افسرده‌کننده و دردناک است) با اندوهی که در دیگر مراحل زندگی با آن مواجه می‌شویم. اما این یکسان نیست. رنج وجودی را در نظر بگیرید که ممکن است از یک بیماری لاعلاج یا طلاق اخیر ناشی شود. در این مثال‌ها، بخشی از رنج به این واقعیت مربوط می‌شود که سفرهای بیشتری در زندگی وجود دارد – اما بقیه سفر نامطمئن است و دیگر آنطور که تصور می‌کردیم به نظر نمی‌رسد.

این نوع رنج اغلب با سوگواری برای آینده ای که احساس می کنیم باید می داشتیم یا ترس از آینده ای که در مورد آن نامطمئن هستیم گره خورده است. یکی از تمایزات در خستگی زندگی این است که هیچ آرزویی و سوگواری برای آینده نیست. فقط یک حس عمیق است که سفر به پایان رسیده است، اما به طور دردناک و نامحدود ادامه دارد.

نمای جهانی

در کشورهایی که اتانازی و کمک به خودکشی قانونی است، پزشکان و محققان در حال بحث هستند که آیا خستگی از زندگی به آستانه نوعی رنج عاطفی بی وقفه می رسد که به افراد حق اتانازی می دهد یا خیر.

این واقعیت که این مشکل به اندازه کافی رایج است که محققان در مورد آن بحث کنند، ممکن است نشان دهد که زندگی مدرن افراد مسن را از جامعه غربی دور کرده است. شاید دیگر بزرگان به دلیل خرد و تجربه شان مورد احترام نیستند. اما اجتناب ناپذیر نیست. در ژاپن، سن به عنوان یک بهار یا تولد دوباره پس از یک دوره پرمشغله کار و تربیت کودکان دیده می شود. یک مطالعه نشان داد که افراد مسن در ژاپن در مقایسه با بزرگسالان میانسال نمرات بالاتری را در رشد شخصی نشان می دهند، در حالی که الگوی سنی مخالف در ایالات متحده مشاهده شد.

در برخی فرهنگ‌ها، سالمندی می‌تواند زمان رشد و معنایی دوباره باشد.

منبع: Teo Romera/Flickr

جراح و استاد پزشکی Atul Gawande استدلال می کند که در جوامع غربی، پزشکی شرایط ایده آلی را برای تبدیل پیری به “محو شدن طولانی و آهسته” ایجاد کرده است. او معتقد است که کیفیت زندگی نادیده گرفته شده است زیرا ما منابع خود را به سمت بقای بیولوژیکی هدایت می کنیم. این در تاریخ بی سابقه است. خستگی از زندگی ممکن است شاهدی بر هزینه باشد.

فراتر از افق

در یادداشت دیگری، سوزان پیکارد، مدیر مرکز پیری و دوره زندگی در دانشگاه لیورپول، استدلال می‌کند که ما در خطر از دست دادن این واقعیت هستیم که مردم می‌توانند و «به رشد خود ادامه دهند»، حتی تا اعماق پیری. سن

پیکارد خاطرات دیانا آتیل، یک ویراستار ادبی انگلیسی متولد 1917 را برجسته می کند که با انتشار خاطراتی در مورد تجربیات خود از “پیری عمیق” در 90 سالگی “واقعاً به آسمان شلیک کرد”. این خاطرات به هیچ وجه خالی از غم و اندوهی نیست که با خسارات ناشی از پیری همراه است، همانطور که پیکارد توضیح می دهد:

«(Athill) با دو احساس از دست دادن باز می شود. اولی این انعکاس است که او دیگر هرگز نمی تواند صاحب یک توله سگ شود، زیرا هرگز نمی تواند آن را راه برود. مورد دوم هنگام سفارش سرخس درختی از طریق کاتالوگ است. به‌عنوان یک نهال می‌آید، و او مطمئن است که زنده نخواهد ماند تا آن را در باغ بزرگ ببیند و رشد کند.»

اما به زودی متوجه شد که چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد. برای مثال، آتیل “امکان دوستی با مردان بدون تمایلات جنسی” را “یکی از بزرگترین امتیازات” دوران پیری خود می دانست. او در خاطراتش تصویری از زنی می‌کشد که با ضررهای اجتناب‌ناپذیر پیری دست و پنجه نرم می‌کند – اما در عین حال به دستاوردهای غیرمنتظره‌ای نیز می‌رسد. شاید جوامع ما هنوز درک نکرده باشند که چگونه به افراد مسن کمک کنیم تا پتانسیل دستاوردهای غیرمنتظره را در افق تشخیص دهند.