بودیسم وعده می دهد که تغییر برای همه ما امکان پذیر است. همه ما پتانسیل بیدار شدن را داریم. این پیام اصلی زندگی و تعالیم بودا است. در حالی که خواندن در مورد شخصیت های تاریخی بزرگ مانند بودا و یادگیری در مورد رویکرد او برای آموزش و تغییر ذهن می تواند الهام بخش باشد، ما همچنین به الگوهای نقش فوری بیشتری نیاز داریم – افراد واقعی که می توانیم با آنها ملاقات کنیم و با آنها تعامل کنیم. بودن در کنار افراد الهام بخش می تواند چیزی را در ما بیدار کند، مانند جرقه ای که از فردی به فرد دیگر می رسد.

اگر به زندگی خود نگاه کنید، ممکن است افرادی را به یاد بیاورید که خرد یا شفقت خود را به شما الهام کرده اند. شاید شما به این عبارات فکر نمی کردید، اما با این حال، شاید بتوانید افراد خاصی را به یاد بیاورید که به نظر می رسید مهربانی می کردند یا به نظر می رسید همیشه بینش عمیقی نسبت به افراد یا موقعیت ها دارند. وقتی با چنین افرادی روبرو می شویم – چه در زندگی واقعی و چه در کتاب – چیزی بیدار می شود. بارقه ای از برخی پتانسیل های جدید وجود دارد، دیدگاه جدیدی در مورد آنچه برای ما به عنوان انسان ممکن است.

این یکی از طعنه‌های بزرگ زندگی من است که اکنون این همه سخنرانی و سخنرانی انجام می‌دهم، زیرا در جوانی به شدت از سخنرانی در جمع می‌ترسیدم. حتی یک بار در نوجوانی روی صحنه بیهوش شدم. شنیدن داستان های استادان بزرگ مراقبه به من کمک کرد تا از ذهنیت مضطرب خود خارج شوم. اولین الگوهای من در کتاب ها ظاهر شد. من آثار کلاسیک معنوی امروزی مانند نوشته های کارلوس کاستاندا را بلعیدم. من از معلمان بزرگ و درس هایی که به شاگردان خود می دادند سیر نمی شدم. خواندن در مورد سفرهای معنوی دیگران به من کمک کرد تا وضعیت خود را واضح تر ببینم. یادم می آید که از تجربیات کاستاندا با مربی خود دون خوان یاد گرفتم. کاستاندا زمانی که برای اولین بار تمریناتش را شروع کرد، یک تیپ آکادمیک سخت زخمی بود، اما دون خوان او را در انواع موقعیت های جالب قرار داد که او را مجبور به ترک منطقه راحتی خود کرد. این به تدریج او را به بینش های جدید باز کرد و تمایلات عصبی او به آرامی به خرد و اعتماد به نفس تبدیل شد. شنیدن همه این داستان ها به من کمک کرد تا ببینم که یا می توانم به خودم اجازه بدهم کاملاً در اضطراب غرق شوم و خودم را بیشتر منزوی کنم، یا می توانم کاری متفاوت انجام دهم و تغییری ایجاد کنم.

افرادی که در مورد آنها مطالعه کردم، چیزی در مورد خودم به من منعکس کردند. داستان آنها داستان من بود. به تدریج، جرقه ای از پتانسیل را دیدم که می توانستم از آن بهره ببرم، درست مثل آنها. آنها به طور معجزه آسا قدیس و حکیم به دنیا نیامده بودند. آنها مردم عادی بودند، با چالش های معمولی. اما آنها یک مسیر آموزشی را دنبال کردند. در مسیر تبدیل شدن به استادان بزرگ، این افراد برجسته یاد گرفتند که ذهن خود را تربیت کنند و قلب خود را به صورت گام به گام باز کنند. معلم داشتند. آنها افراد دیگری داشتند که در سفر از آنها حمایت کردند. آنها کتاب هایی را می خواندند که باعث شروع آنها شد. داستان های آنها لایه های زیادی از الهام را به همراه داشت.

اساتید و معلمان مراقبه در این کتاب ها نیز به من کمک کردند تا به خوبی های اساسی خود اعتماد کنم. آنها به من کمک کردند تا ببینم همه ما سایه ها و شیاطین درونی داریم. در برخی مواقع در زندگی، همه ما احساس شکستگی می کنیم. اما بخش هایی از ما نیز وجود دارد که کامل و کامل هستند. شروع کردم به درک این که مسیر فرآیندی برای تثبیت خودمان نیست، بلکه شناخت و هماهنگ کردن خود با بخش هایی است که هرگز شکسته نشده اند. الگوها و معلمان عاقل شما را در مسیر خود متوقف می کنند و به شما کمک می کنند این را در درون خود ببینید.

مسیر بودایی مسیر بیداری است، مجموعه ای از مراحل که به ما کمک می کند تا با گنجینه درونی آگاهی، شفقت و خرد ذاتی خود در تماس باشیم. ما یاد می گیریم که این ویژگی ها را در خودمان به وضوح ببینیم. آنها خانه جدید ما می شوند. معلمان دانا و دلسوز می توانند نقش مهمی در این فرآیند ایفا کنند. آن‌ها به ما کمک می‌کنند تا این گنج مدفون را پیدا کنیم و آن را از زیر خاک بیرون بیاوریم، سپس از ما حمایت می‌کنند تا روند آهسته تغییر شکل خودمان و نحوه زندگی‌مان در جهان را آغاز کنیم. زندگی ما پر از این گنجینه تازه کشف شده آگاهی، شفقت و خرد می شود.