[ad_1] ما اغلب با عقب نشینی ها ، جشنواره ها و کارگاه های آموزشی مانند جادوی جادویی رفتار می کنیم – برای یک آخر هفته ، بازگردانده شده است. اما اینگونه تغییر نمی کند. بله ، این “اوج تجربیات” می توانند احساس عمیق و حتی در ح...
[ad_1]
ما اغلب با عقب نشینی ها ، جشنواره ها و کارگاه های آموزشی مانند جادوی جادویی رفتار می کنیم – برای یک آخر هفته ، بازگردانده شده است. اما اینگونه تغییر نمی کند.
بله ، این “اوج تجربیات” می توانند احساس عمیق و حتی در حال تغییر زندگی کنند. شاید شما این احساس را داشته باشید – کارگاهی که در آن بینش های جدیدی پیدا کرده اید ، جشنواره ای که در موسیقی گم شده اید ، یا حتی یک آخر هفته با شکوه که در طبیعت از بین رفته است. برای چند روز ، احساس می کنید بازتر ، متصل تر ، بیشتر شما. اما بعد از آن دوشنبه دور می شود. درخشش محو می شود. لیست کارهای انجام می شود. افراد دیگر اعصاب ما را می گیرند. شما تعجب می کنید که چرا همانطور که امیدوار بودید احساس تغییر نمی کنید و برای فرار بعدی شروع به پیمایش می کنید ، امیدوارم که این یکی بالاخره کسی باشد که همه چیز را تغییر می دهد.
این حقیقت است: ما در مورد این تجربیات همه اشتباه می کنیم. هیچ چیز واقعاً در آخر هفته تغییر نمی کند. و این چیزی برای جشن گرفتن است ، نه تاسف.
سالهاست که تجربیات اوج را تعقیب کرده ام – جشنواره های موزیک ، عقب نشینی مراقبه خاموش ، سفرهای کوله پشتی حماسی. من با ده ها دوست صحبت کرده ام که برای عقب نشینی یوگا به کاستاریکا پرواز کرده اند ، به کاستاریکا پرواز کرده اند ، هفته ها را در مراکز مراقبه گذرانده اند یا خود را در کارگاه های رشد خود غوطه ور کرده اند. داستانهای ما یکسان هستند: آرزو برای تحول ، درک بعد از برخی از قطعه های مفقود شده ، و تلاش بسیار آشنا برای “ادغام” این تجربیات اوج در زندگی روزمره نسبتاً پر آب ما.
این چیزی است که من آموخته ام: جادوی واقعی در خود رویدادها نیست – این در نحوه ترسیم آنچه در حال حاضر در ما است ، است. آنها به ما کمک می کنند تا کند شود ، دیدگاه خود را تغییر داده و با دیگران ارتباط برقرار کنیم. این به ما امکان می دهد تا شاهد رشد آرام و آرام باشیم که در آن کشت کرده ایم.
دوست من کارینا را که پس از یکی از سخت ترین سالهای زندگی خود به سمت سوزاندن مرد رفت ، بردارید. از دست دادن پدرش و یک شکست دردناک باعث شده بود که او احساس بی حسی کند ، اما ماه ها در حال بازسازی بود. هنگامی که او به Playa رسید ، آنچه پیدا کرد تحول خارجی نبود ، بلکه تأیید توانایی خودش در پذیرش عدم اطمینان و تجربیات جدید با کنجکاوی و شادی بود.
من با عقب نشینی مراقبه خاموش تجربه مشابهی داشتم. من قبلاً فکر می کردم که دیوانه وار با یک زندگی خوب زندگی می کند. اما یک حادثه دوچرخه من را وادار کرد که کند شوم و آن مکث باعث شد تا ذهن آگاهی داشته باشم. من اولویت بندی گروه های مراقبه هفتگی را شروع کردم ، به پادکست های بی شماری و پادکست های خودیاری گوش کردم و به بررسی عقب نشینی های کوتاه پرداختم.
هر انتخاب کوچک به من کمک کرد تا از انجام اضطراب به حس عمیق تر سکون تغییر کنم. تا زمانی که اولین عقب نشینی خاموش هفته خود را انجام دادم ، فوق العاده قدرتمند بود-بلکه نه به این دلیل که من را تغییر داد ، بلکه به این دلیل که به من کمک کرد تا کاملاً قدردانی کنم که چگونه رشد کرده ام.
همه تجربیات از این طریق آشکار نمی شوند. سال گذشته ، یکی از دوستان در یک عقب نشینی مراقبه با انتظارات بالا آسمان شرکت کرد و امیدوار بود که این امر بی قراری و تنهایی او را برطرف کند. اما او برگشت. فشاری که باید با تجربه تغییر یابد ، حضور در آن را دشوار کرده و به روش های ظریف و مرموز که رشد رخ می دهد اعتماد می کند.
شاید شما هم این احساس را داشته باشید – به امید تجربه خود بر روی یک تجربه ، فقط در هنگام تحویل احساس آرامش کنید. من می دانم که دارم مشکل تجربه نیست ؛ این درک است ، این عقیده که تحول از خارج از ما ناشی می شود.
تحقیقات با الهام از ابراهیم مازلو نشان می دهد که تجربیات اوج چیز جدیدی ایجاد نمی کنند. آنها آنچه را که در حال حاضر در آن وجود دارد فاش می کنندبشر وضوح ، اتصال و شادی به وجود می آید زیرا ما حضور داریم و آماده دریافت آنها هستیم. مازلو معتقد بود که چالش واقعی تعقیب لحظات خارق العاده نیست – این یادگیری برای دیدن زندگی عادی ما با تکریم شایسته آنها است.
چگونه می توانیم این ایده را با جادوی غیرقابل انکار تجربیات اوج آشتی دهیم؟ این کار با اعتبار بیشتر به خودمان شروع می شود.
تصمیم ثبت نام ، زمانی که حک کرده اید ، شجاعت قدم گذاشتن به ناشناخته ها – بسیاری از دیگران این جهش را نگرفتند. و هنگامی که شما آنجا بودید ، تجربه فقط برای شما اتفاق نیفتاد. بینش و شادی از هوای نازک خارج نشد – آنها از مشارکت فعال شما ناشی شدند. شما تکیه دادید ، آسیب پذیر بودید ، حضور داشتید – و بله ، تلفن خود را کنار گذاشتید.
این اقدامات تصادفی نبود. این جشنواره ، عقب نشینی یا ماجراجویی ممکن است تقویت ، تقطیر و تشویق آن انرژی شود-اما جادو همیشه یک همکاری است.
در اینجا یک ایده تحریک آمیز وجود دارد: شاید ما نیازی به عقب نشینی نداریم – یا حداقل ، نه به روشی که فکر می کنیم. چه می شود اگر تحولی که تعقیب می کنیم به مکان های دوردست یا رویدادهای خاص گره خورده باشد ، اما چیزی که می توانیم در اینجا به ریتم زندگی روزمره خود دسترسی پیدا کنیم؟ در اینجا چند روش برای کشف وجود دارد:
1. فشار را آزاد کنید تا تبدیل شود
هنگامی که من به عقب نشینی ها نزدیک شدم که سعی کردم از هر لحظه معنا را فشار دهم-نوعی قبل از فوم ، من به پایان رسیدم که احساس اضطراب و قطع کردم. اما وقتی من به هر آنچه آشکار می شود باز می شوم ، با اعتماد به اینکه فقط در آنجا کافی است ، فشار محو می شود. و از قضا ، من بیشتر از آن خارج می شوم.
خودیاری ضروری می خواند
2. فقط در سفر خود به آنجا ادغام نکنید.
بعد از یک تجربه قدرتمند ، نپرس ، “من چه چیز جدیدی کسب کردم؟” در عوض امتحان کنید:
3. جادو را در زندگی روزمره پرورش دهید
پس از حضور در جشنواره ای به نام Interfusion ، یکی از دوستان من را به یک گروه واتساپ دعوت کرد که در آن رویدادهای محلی را به اشتراک می گذاریم – جلسات مدیتکاری ، اجتماعات رقص و موارد دیگر. هدف این نبود که جشنواره را بازآفرینی کنیم ، بلکه احترام به آنچه در ما بیدار شد.
به جای تعقیب چیز بزرگ بعدی ، سعی کنید همان احترام را به زندگی روزمره خود بیاورید:
همه ما سزاوار این هستیم که احساس ارتباط ، الهام بخش و زنده داشته باشیم-نه فقط در هنگام عقب نشینی و جشنواره ، بلکه در ریتم های روزمره جهان به اصطلاح پیش فرض. وقتی این ایده را رها می کنیم که تحول فقط به وجود می آید از تجربیات اوج ، ما می دانیم که عقب نشینی ها و جشنواره ها چیزی نیست که ما به آن نیاز داریم. آنها به سادگی قدرتمند و سرگرم کننده هستند و می توانند با انتخاب های کوچک و روزمره ای که همه ما در کنار هم قرار داده ایم ، با آنها ارتباط برقرار کنند.
در حال حاضر یعنی جادو
[ad_2]
