نویسنده مشترک آنجلا پترسون، دکترا، و آلانا ریورا.

تصور زندگی یک جوان بدون گوشی هوشمند سخت است. تصورش سخت است خود من بدون آن

و من احتمالاً در آن تنها نیستم. بر اساس تحقیقات اخیر Pew، نود و پنج درصد از نوجوانان 13 تا 17 ساله به گوشی هوشمند دسترسی دارند. بررسی های دیگر نشان می دهد که 91 درصد از نوجوانان می گویند که از تلفن های خود فقط برای گذران زمان استفاده می کنند و حداقل 44 درصد از نوجوانان می گویند که بدون آن احساس اضطراب می کنند.

برخی از جوانان می‌گویند که می‌خواهند کنترل بیشتری بر استفاده از گوشی هوشمند خود داشته باشند و نمی‌خواهند «زندگی خود را به خاطر آن تلف کنند». با در نظر گرفتن استفاده خودم از گوشی هوشمند و داستان‌هایی که دوستانم تعریف می‌کنند، می‌دانم که جوانان همیشه قصد ندارند عادت‌های وابسته به استفاده از تلفن همراه خود را درگیر کنند – و شکستن آنها آنقدرها هم که به نظر می‌رسد آسان نیست.

محققان دانشگاه هاروارد، امیلی واینستین و کری جیمز، بیش از 3500 نوجوان را در مورد استفاده از رسانه‌های اجتماعی مورد بررسی قرار دادند و مشاهده کردند که تلفن‌های هوشمند برای جلب و حفظ توجه افراد از طریق پیمایش بی‌پایان، هشدارهای اعلان، تجسم‌سازی و غیره ساخته شده‌اند. زمانی که این عوامل با مغز در حال رشد یک فرد جوان برخورد می‌کنند. هجوم دوپامین آزاد شده به مراکز لذت می تواند منجر به واکنش های بسیار قوی تر و حساس تر شود.

این حساسیت عصبی و فراگیر بودن تلفن هوشمند می تواند عاداتی مانند وابستگی و حواس پرتی – از افراد، وظایف و احساسات را ایجاد کند. تریستان هریس، متخصص اخلاق طراحی فناوری و یکی از بنیانگذاران مرکز فناوری انسانی، استدلال می‌کند که نسل‌های جدید مشروط به استفاده از تلفن‌ها به‌عنوان «پستانک‌های دیجیتالی هستند… )” از آنجایی که نوجوانان هنوز در حال توسعه خودتنظیمی و کنترل تکانه هستند، این امکان وجود دارد که وقتی نوجوانان از گوشی های هوشمند برای آرام کردن احساسات استفاده می کنند، چنین توانایی هایی مانع شوند.

احساس تحریک

احساساتی مانند اضطراب، ناراحتی یا بی حوصلگی می تواند باعث شود یک جوان به تلفن خود متوسل شود تا حواس او را از رویارویی با این احساسات منحرف کند. پژوهشگر جوئل بیلیو و تیم با ارائه مجموعه‌ای از معیارهای تعریف‌شده برای اعتیاد به تلفن، استدلال می‌کنند که «استفاده کنترل‌نشده» شامل ناتوانی در توقف استفاده در پاسخ به موقعیت‌ها، نشانه‌ها یا حالات عاطفی خاص است. به نوبه خود، استفاده از تلفن برای تسکین خود در پاسخ به احساسات منفی به عنوان یک «استراتژی اطمینان بخشی» توصیف می‌شود که برای تقویت رابطه وابستگی با حذف احساسات منفی فعلی کار می‌کند.

این الگو زمانی می تواند مشکل ساز شود که جوانان هنوز در حال توسعه توانایی خود برای تنظیم احساسات هستند. اگر یک جوان دائماً به تلفن خود متوسل شود تا او را آرام کند و او را از احساسات منفی خود منحرف کند، آیا هنوز هم می تواند مهارت های خود تنظیمی را تقویت کند که به او کمک می کند تا با عوامل استرس زا روبرو شود؟

داستین کاهود، روانکاو ادعا می کند که در عصر حاضر، “انسان ها به طور فزاینده ای به دنبال پرورش از طریق تلفن های هوشمند خود هستند تا سایر انسان ها.” کهود استدلال می کند که تلفن هوشمند دائماً با افراد دیگر برای جلب توجه جوانان رقابت می کند – او فکر می کند تلفن در حال برنده شدن است.

در نهایت، این می‌تواند تلفن را به عنوان منبع اصلی ارضای بیشتر، اگر نه همه، نیازهای جوانان، از جمله نیازهای احساسی آنها، عادی کند. در حالی که ادعاهای کهود ممکن است افراطی باشد، اما نشان دهنده نیاز جوانان به داشتن مهارت‌های مختلف مقابله و تنظیم برای کاهش وابستگی خود به دیجیتال است.

به دست آوردن کنترل

برای برخی از جوانان، گوشی‌های هوشمندشان ممکن است تنها راهی باشد که می‌توانند گاهی اوقات برخی از احساسات را تسکین دهند. این می تواند مزایای واقعی داشته باشد، بنابراین من نمی خواهم این روش را در صورت استفاده عمدی و در حد اعتدال کاملاً کاهش دهم. با این حال، برای کسانی که گوشی‌های هوشمندشان در لحظات احساسی تبدیل به عصا می‌شوند، تحقیقات راه‌حل‌هایی را نشان می‌دهد.

محققان کائون کیم و تیمش تمرین تمرکز حواس یا “پذیرش آگاهانه و بدون قضاوت احساسات خود در لحظه حال” را برای مبارزه با خطر وابستگی بیش از حد توصیه می کنند. این می تواند به جوانان کمک کند تا تصمیمات عمدی تری در مورد نحوه استفاده از زمان و تلفن خود بگیرند.

برخی از تکنیک‌ها شامل برنامه‌ریزی فعالانه برای نحوه گذراندن روز و صرف وقت برای تأمل در مورد استفاده از تلفن با پرسیدن سؤالاتی مانند «چه فکر، احساس یا انگیزه‌ای باعث شد که دستگاهم را بردارم؟» یا “چه نوع احساساتی ایجاد می شود؟” علاوه بر این، سم زدایی دیجیتال، که به طور داوطلبانه زمان قابل توجهی را از تلفن و رسانه های اجتماعی می گیرد، می تواند منجر به کاهش رفتارهای اعتیادآور به گوشی های هوشمند و افزایش احساسات مثبت شود. راه حل ها ممکن است برای هر فردی متفاوت به نظر برسند، اما شناخت رفتارهایی که زمینه ساز رابطه بین جوانان و گوشی های هوشمندشان است، می تواند اولین قدم برای به دست آوردن کنترل باشد.

نمی توان انکار کرد که جوانان به طور موفقیت آمیزی با دنیای تکنولوژیک روزافزونی که در آن متولد شده اند سازگار شده اند. هم مزایا و هم پیامدهای بالقوه ای وجود دارد که رابطه پیچیده ای بین جوانان و گوشی های هوشمندشان ایجاد می کند. هر چند پیچیده باشد، مهم است که بپذیریم و منابعی برای جوانان فراهم کنیم تا جدایی بین خود و تلفن حفظ شود.

آلانا ریورا کارآموز و کارشناس ارشد موسسه تحقیقاتی Springtide در دانشگاه ییل است.