او هر روز بعد از ناهار و مرتب چرت می زند بعد از شام چرت می زند او هفته ای سه یا چهار بعدازظهر را در خانه می گذراند و گلف می کند و از باغش مراقبت می کند. او برای انجام سفرهای بین المللی به نقاط تعطیلات، چند ماه از محل کار خود استراحت می کند. او به خود می بالد که از «هُست» اجتناب می کند. او منعکس می کند که “من اینجام چون طفره رفتم: کمتر کار کرد، بیشتر در هوای آزاد زندگی کرد، از هوای آزاد، آفتاب و ورزش لذت برد.

گوروهای رهبری به چنین مردی بدبین خواهند بود و او را برای حرفه ای متوسط ​​نشان می دهند.

در واقع، این مرد جان دی راکفلر بود، یکی از ثروتمندترین افرادی که تا به حال زندگی کرده است.

هر چه در مورد راکفلر فکر می کنید، سخت است استدلال کنید که او در زندگی حرفه ای خود دستاورد زیادی نداشته است.

چگونه می تواند این باشد؟

در حالی که چندین عنصر در موقعیت او منحصر به فرد بودند، راکفلر مسیر مهمی را در خود دارد که همه ما باید با آن آشنا باشیم.

زمانی که او کار خود را به عنوان دستیار حسابداری در سن 16 سالگی با دستمزد روزانه 50 سنت آغاز کرد، تمام تلاش او بود. او زحمت کشید، ساعت‌های طولانی کار کرد و برای یادگیری صنعت نفت در حال ظهور سرمایه‌گذاری کرد، به این امید که روزی پیشرفت کند.

مانند راکفلر، همه ما باید این معادله قدیمی را بپذیریم که تلاش = پاداش در آغاز.

این چیزی است که ما به فرزندان خود یاد می دهیم. این همان چیزی است که ما به کارورزان، کارمندانی که برای اولین بار کار می کنند و دانشجویان دانشگاه موعظه می کنیم. این توصیه خوبی است – برای مراحل اولیه حرفه ما. با ثبت ساعت‌های اضافی، انجام پروژه‌های چالش‌برانگیز و ارائه بیش از حد انتظارات، می‌توانیم خود را به عنوان افرادی با عملکرد بالا معرفی کنیم.

این به این دلیل است که در اوایل شغل بیشتر افراد، مسئولیت ها اغلب وظیفه محور و فردی هستند. سطح موفقیت یک فرد اغلب تابعی خطی از تلاشی است که وی انجام می دهد.

سقف تلاش

با این حال، افرادی که تلاش را با موفقیت به موفقیت تبدیل می‌کنند، نقش‌های خود را نیز از نظر گستردگی افزایش می‌دهند. به آنها مسئولیت های رهبری و پروژه های پیچیده تر داده می شود.

در این نقطه خوشحال کننده، خواسته های شغل شروع به پیشی گرفتن از آنچه هر فرد می تواند به تنهایی انجام دهد، خواهد بود. همه ما محدودیت هایی در توانایی خود برای انجام چند کار و مدیریت بار شناختی داریم. تلاش برای انجام معادله تلاش = پاداش کمتر و کمتر به نتیجه می رسد. بدتر از آن، ممکن است منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت کار شود زیرا منابع ذهنی و عاطفی شما ضعیف می شود.

برای عبور از این «سقف تلاش»، باید از یک عمل کننده به یک رهبر تبدیل شویم. ما باید معادله متفاوتی را اتخاذ کنیم: اثربخشی = پاداش. ما باید از حالت اجرا به حالت تفویض انتقال دهیم. این انتقال مستلزم تغییر در طرز فکر است: موفقیت دیگر با میزان موفقیت ما شخصاً اندازه‌گیری نمی‌شود، بلکه با این که چگونه به طور مؤثر تیم ما را قادر می‌سازید تا با هم کار کنند، پروژه‌های پیچیده را مدیریت کنند و در نهایت نتایج ارائه کنند، سنجیده می‌شود.

مانند مثال راکفلر، این طرز فکر که پاداش دیگر با تلاش سنجیده نمی‌شود، ممکن است غیرقابل تصور باشد. این به این دلیل است که شهود ما طوری ساخته شده است که پاداش را با تلاش مرتبط کند. تحقیقات نشان می دهد که مردم برای چیزهایی ارزش قائل هستند که برای آنها تلاش و منابعی را صرف کرده اند. مردم همچنین از دیگرانی که تلاش می کنند بیشتر از کسانی که این کار را نمی کنند قدردانی می کنند. اینها همه شهودهای سالم و مفید برای ابتدایی‌ترین و احتمالاً سخت‌ترین بخش شغل ما هستند.

چگونه بفهمیم چه زمانی تغییر ذهنیت ضروری است

هیچ چراغ هشداری روشن نمی شود که به ما بگوید چه زمانی باید عملکرد تلاش = پاداش را بازنشسته کنیم. این بیشتر از یک علم است. با این وجود، چند نشانه وجود دارد که باید به آنها توجه کرد:

• شاخص های درونی: تاثیر کار ما بر ما از مثبت به منفی تغییر می کند. در حالی که قبل از اینکه کارمان را دوست داشتیم، از آن انرژی می گرفتیم و با نگاه کردن به آنچه که به دست آورده بودیم احساس غرور می کردیم، اکنون شروع به احساس فرسودگی، بی حوصلگی و به طور مداوم سرخوردگی می کنیم.

• شاخص های بیرونی: توانایی ما برای برآوردن انتظارات دیگران به طور فزاینده ای به خطر می افتد. در حالی که قبل از رسیدن به اهداف و غرق در درخشش همکاران راضی عادت داشتیم، اکنون وقتی به همکاران خود گزارش می‌دهیم که فقط توانسته‌ایم برخی از انتظارات آنها را برآورده کنیم، ناراحتی ناآشنا را تجربه می‌کنیم. تقاضا برای زمان و انرژی ما به طور مداوم بیش از ظرفیت ما است. انگار همیشه عقب هستیم.

• ماهیت چالش‌های ما: دیگر نمی‌توان مسئولیت‌های ما را در دسته‌های بسته توصیف کرد. کم کم از پرداختن به وظایف دست می کشیم و شروع به رسیدگی به سوالات می کنیم. پاسخ‌ها به راحتی نمی‌آیند و در بازه‌های زمانی کوتاه نمی‌آیند. دیگران سعی کرده اند با این سؤالات برخورد کنند و مشکلات مشابهی را تجربه کرده اند، به همین دلیل است که آنها به ما مراجعه می کنند.

تغییر به این طرز فکر جدید همچنین شامل تغییر چیزی است که ما را از کارمان خوشحال می کند. رضایت اولیه ما اکنون نه تنها باید از انجام وظایف توسط خودمان حاصل شود. ما باید تعریف خود از موفقیت را مجدداً تنظیم کنیم و آن را از طریق توانایی خود در توانایی دیگران برای موفقیت بسنجیم. از این نظر، ما باید یاد بگیریم که جانشینانه زندگی کنیم.

این چیزی است که راکفلر و بسیاری دیگر آموخته اند. در طول راه، آنها فراتر از وحشیانه ترین رویاهای خود موفق شدند. به عنوان یک امتیاز اضافی، آنها با تقویت رشد حرفه ای برای همه افراد درگیر، جهان را به مکانی بهتر تبدیل کردند.