مانند هر دولت جدید ، این کشور جدید کشوری را به ارث می برد که با چالش های زیادی روبرو است. این موارد شامل چالش هایی در بخش انرژی ما ، در مرز ما ، ظهور بلایای طبیعی و تنش های ژئوپلیتیکی است که تهدید به بی ثبات کردن جهان ما می کند. آنها همچنین ، به طور مرکزی ، چالش های بهداشتی را شامل می شوند.

ایالات متحده با طیف وسیعی از مشکلات روبرو است که سلامتی ما را نسبت به کشورهای همسالان مانند استفاده از مواد ، خشونت اسلحه ، بیماری مزمن ، بیماری روانی و نابرابری های عمیق که جیب های سلامت مداوم و ضعیف را در بین جمعیت ایجاد کرده است ، روبرو کرده است. به عنوان مثال ، آمریکایی های سیاه پوست با سرعت بسیار بیشتری نسبت به آمریکایی های سفید پوست از بسیاری از چالش های بهداشتی می میرند ، مانند دیابت ، بیماری قلبی و آسم. مرگ و میر مادران سیاه همچنین بالاتر است، همانطور که احتمال زخمی شدن یا کشته شدن این جمعیت وجود دارد توسط خشونت اسلحهبشر مقیاس این مشکلات مقیاس چالش های بهداشتی را که در سطح جهانی مشاهده می کنیم ، از جمله تکرار می کند مرگ و میر زیر پنج سال، تهدید بیماری عفونی و نابرابری در سلامت که متمرکز است یک بار نامتناسب از سلامت ضعیف در مناطق خاص.

این چالش ها این سؤال را ایجاد می کند: چگونه می توانیم سلامتی ایجاد کنیم؟ این سؤال برای بهداشت عمومی اساسی است و تلاش های ما برای پاسخ به آن داده های زیادی در مورد چگونگی ایجاد یک دنیای سالم تر به دست آورده است. ایجاد یک دنیای سالم ، ایجاد شرایط سالم مانند هوای پاک و آب ، مواد غذایی مغذی ، آموزش در دسترس ، دستمزدهای قابل زندگی و پایان دادن به سوء رفتار و نژادپرستی است که بسیاری از فرصت ها را برای دستیابی به سلامتی محروم می کند. اطمینان از این شرایط می تواند نقش تعیین کننده ای در بهبود سلامت محلی ، ملی و جهانی داشته باشد.

در نهایت ، تصمیمات ما در مورد سلامتی در سطح جمعی گزینه های سیاسی است. سیاست مربوط به تخصیص منابع و انرژی در یک جامعه است ، تخصیصی که برای زندگی سالم ما می توانیم زندگی کنیم. این بدان معناست که ، اگرچه ممکن است گفتن آن سخت به نظر برسد وقتی می بینیم که سلامتی ما از سلامتی کشورهای همسالان عقب مانده است ، ما نتایج یک انتخاب سیاسی را که می سازیم می بینیم – و اگر می خواستیم ، می توانیم از بین برویم.

بعضی اوقات ، آنچه ممکن است رد سلامتی باشد ، تعامل معقول با مبادلات در یک سیاست خاص مورد بررسی است. به عنوان مثال ، در طول بیماری همه گیر ، در مورد چگونگی نزدیک شدن به قفل ها ، نظرات متناقض در سلامت عمومی وجود داشت. این عقاید پیچیدگی را به همان اندازه که منعکس کننده تفاوت های فلسفی در این زمینه بودند ، منعکس می کرد. در سال 2020 ، ما در زمینه تحول داده ها و توجه رسانه های روشن در سلامت عمومی با ویروس جدیدی روبرو شدیم. در این شرایط ، برخی تصور می کردند که لحظه ای خواستار تلاش برای هدایت موارد covid به صفر است و با در آغوش گرفتن سیاست های قفل شده باز ، اولویت بندی ایمنی از این بیماری نسبت به سایر ملاحظات. برخی دیگر قفل ها را به عنوان یک اقدام موقت تر می دانند ، یک پاسخ صریح اما لازم به درگیری اولیه و آگاهانه ما با ویروس ، که با هزینه های آن در اختلالات آموزشی ، انزوا و نابرابری ها بین کسانی که توانستند به راحتی با یک سازگار شوند زندگی کاملاً از راه دور و کسانی که نبودند. تصمیم گیری برای محدود کردن قفل های بعدی در این بیماری همه گیر ، به رسمیت شناختن این تجارت ، رد سلامتی نبود ، بلکه تلاش برای تعادل عوامل رقابتی در ایجاد شرایطی است که از آن پشتیبانی می کند.

اما ، بیشتر از این ، فکر می کنم ، ما سیاست هایی را کنار می گذاریم که از سلامت پشتیبانی می کند نه پس از در نظر گرفتن متفکرانه مبادلات بلکه به دلیل کوتاه بودن در تعامل با سلامتی ، روحیه غفلت که اغلب اوقات سیاست موضوعاتی را تعیین می کند که تعیین می کند سلامت جمعیت.

به عنوان مثال ، طیف وسیعی از مواد تشکیل دهنده به غذایی که می خوریم می روند ، برخی از آنها برای ما مفید است ، برخی از آنها بد هستند و برخی از آنها دارای ارزش غذایی مبهم هستند. دلیل بسیاری از شرکت ها از این غذاها اغلب ارتباط کمتری با طعم و سلامت و ارتباط بیشتر با استفاده از ارزانترین مواد تشکیل دهنده ممکن برای ایجاد محصولی دارد که سود را به خود اختصاص می دهد. ما می توانیم به طور مؤثر شرکت ها را تنظیم کنیم ، همانطور که بسیاری از کشورهای اروپایی انجام می دهند، برای اطمینان از سالم بودن غذاهای ما. ما می توانیم یارانه تولید مواد ارزان قیمت و ناسالم مانند شربت ذرت با فروکتوز بالابشر ما می توانیم با تهاجمی تر منافع شرکتی را که رژیم ملی ما را کمتر از آنچه ممکن است سالم نگه داشته باشد ، به دست آوریم.

این گزینه های سیاسی است که ما می توانیم برای سالم تر شدن انجام دهیم. اینکه ما هنوز آنها را ساخته ایم ، تا حدودی ، دشواری یک حساب واقعی با نیروهای سیاسی که به حفظ غذای ما و جمعیت ما ، ناسالم کمک می کند ، منعکس می کند. اما سیاست عرصه ای برای مبارزات آسان و پیروزی های سریع نیست. این است ، همانطور که ماکس وبر گفت، “یک کسل کننده قوی و آهسته از تخته های سخت.” انتخاب سالم بودن در سطح سیاسی یک پایان نیست بلکه یک آغاز ، شروع آنچه که اغلب یک مسیر دشوار برای تصویب سیاست هایی است که از دنیای سالم تری پشتیبانی می کند. ما باید در مورد این موضوع کاملاً واضح باشیم. تصمیم گیری سیاسی که امور بهداشتی متعهد به وظیفه بلند مدت برای سالم تر شدن جهان است. این بدان معناست که ذینفعان را برای ایجاد یک جنبش بزرگ برای سلامتی ، مارشال کردن انرژی و منابع و سرمایه گذاری در سیاست ها و زیرساخت هایی که از سلامت پشتیبانی می کنند ، جمع کنید. این شامل جزئیات ، پیچیدگی و کار سخت است. این با انتخاب سیاسی شروع می شود که بهداشت اهمیت دارد. هر چیز دیگری از آن جریان دارد.

در این زمان از Dudgeon سیاسی بالا ، وظیفه ما این است که انتخاب سیاسی مناسب را انتخاب کنیم تا سلامتی را انتخاب کنیم. شاید این انتخاب بتواند در این لحظه به تعهد ما به تأثیر محلی و جهانی کمک کند – زیرا سلامتی به هم پیوسته است و ایجاد دنیای سالم تری برای برخی از وسایل ایجاد یک دنیای سالم تر برای همه ، درس نهایی سالهای Covid است. این به معنای پیشبرد سیاست هایی است که ما را در یک جهت سالم تر ، حمایت از علم و تغییر ارزش ها به سمت اجماع قوی تر که بهداشت اهمیت دارد و ارزش تلاش برای آن را دارد و در بعضی مواقع تلاش می کند ، هدایت می کند.

این همچنین در Substack ظاهر می شود.