چه چیزی مردم را خوشحال می کند؟ آیا خوشبختی نتیجه ویژگی های شخصیتی داخلی یا از عوامل خارجی مانند روابط ، سلامتی و رضایت شغلی است؟

محققان این سؤال را در مطالعه ای که اخیراً در آن منتشر شده است ، بررسی کردند رفتار طبیعت انسانبشر

هدف آنها درک بهتر منبع (های) خوشبختی به منظور توسعه رویکردها و برنامه های بهتر سیاست های عمومی برای بهبود خوشبختی در سطح اجتماعی بود. دکتر اموری بک ، استادیار روانشناسی در دانشگاه کالیفرنیا ، دیویس ، گفت: “ما باید منابع خوشبختی را برای ایجاد مداخلات مؤثر درک کنیم.”

اگر خوشبختی در درجه اول به عوامل خارجی نسبت داده شود ، بنابراین رویکردهای سیاست های عمومی برای بهبود شادی باید عوامل بهبود یافته مانند سلامت و ثبات اقتصادی را هدف قرار دهند. با این حال ، اگر خوشبختی در درجه اول توسط عوامل داخلی مانند خصوصیات و نگرش های شخصی هدایت شود ، رویکردهای سیاست برای بهبود شادی باید بر بهبود حالات روانی از طریق شیوه هایی مانند درمان ، مراقبه و/یا ذهن آگاهی متمرکز شود.

دانشمندان داده های نظرسنجی را از بیش از 40،000 نفر که در نظرسنجی های قبلی رضایت از زندگی در طی یک دوره حداکثر 33 سال شرکت کرده بودند ، جمع آوری کردند. پاسخ دهندگان از انگلیس ، سوئیس ، آلمان ، هلند و استرالیا بودند و نظرسنجی ها هم رضایت زندگی جهانی را با گذشت زمان و همچنین رضایت در پنج حوزه ارزیابی کردند: روابط ، کار ، سلامت ، درآمد و مسکن.

نتایج آنها نشان داد که پاسخ دهندگان با توجه به رانندگان اصلی شادی خود در یکی از چهار گروه تقریباً مساوی قرار گرفتند: 1) ویژگی های شخصیتی داخلی (مدل “از بالا به پایین”). 2) عوامل خارجی (مدل “پایین به بالا”) ؛ 3) تعامل بین عوامل داخلی و خارجی. یا 4) هیچ ارتباط مشخصی با عوامل داخلی و خارجی وجود ندارد.

به گفته بک ، “آنچه بیرون می آید این است که ما گروه های تقریباً مساوی را می بینیم که هر الگوی را نشان می دهند. برخی از آنها به پایین هستند ؛ برخی از آنها به پایین هستند ، دامنه ها بر خوشبختی آنها تأثیر نمی گذارند ؛ برخی از آنها دو طرفه هستند و برخی نامشخص هستند.”

در گروهی که هیچ ارتباط مشخصی با عوامل داخلی و خارجی پیدا نشده است ، محققان فرض کردند که این امکان وجود دارد که عوامل خارجی دیگری نیز وجود داشته باشد که شادی آنها را هدایت می کند که توسط پنج حوزه مورد مطالعه اسیر نشده اند.

این یافته ها نشان می دهد که مطالعات مربوط به خوشبختی که داده های متوسط ​​در کل جمعیت ها نشان دهنده تنوع فردی نیست. استراتژی های سیاست عمومی برای بهبود شادی در جامعه که فقط روی رویکردهای از بالا به پایین یا فقط روی رویکردهای پایین به بالا تمرکز دارند ، بعید به نظر می رسد که موفق باشند. درعوض ، سیاست ها باید وسیله ای برای بهبود عوامل داخلی و خارجی در حالی که به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند ، متناسب با افراد باشد.