سیاست اغلب به نظر می رسد تشویق کننده است. استعاره مناسب است ، زیرا تشویق در مورد سیگنالینگ و تشویق بیعت با یک تیم است. این معنی مردم وقتی می گویند سیاست عملکردی است. ادعاهای سیاسی اغلب سیگنال ها هستند – عملکرد نشان دهنده تعهد به هویت سیاسی ، رهبر یا ایدئولوژی.

یکی از دلایل مهم اینکه امروزه سیاست بسیار اجرائی است ، چیزی است که لحظه های بیداری ما را مصرف می کند: رسانه های اجتماعی. رسانه های اجتماعی یک ماشین سیگنالینگ است – به صورت آگاهانه و آگاهانه برای تشویق تعامل عاطفی سریع و غیر منعکس طراحی شده است. ما پست های “دوست داریم” ، با کلیک بر روی نمادهای “قلب” و شکلک هایی که نمادی از واکنش های عاطفی اساسی هستند. ما با نفرت از دشمنان خود و مطابق با خواسته های گروه خود ، در X یا Facebook “پیروز” می شویم. ما پست ها را بدون خواندن آنها به اشتراک می گذاریم زیرا می دانیم که آنها را به نظر می رسند یا بخشی از تیم به نظر می رسند.

سیاست آنلاین بخش عمده ای از گفتمان سیاسی معاصر است که از کارشناسان و مشاوران سیاسی در سراسر جهان استفاده می کند و محتوای آن به راحتی قابل اشتراک است و توسط میلیاردها دلار تبلیغات تبلیغاتی تشویق و تولید می شود.

احتمالاً هیچ وسیله نقلیه واحدی مناسب تر از سیاست های فروتنانه سیاسی نیست. چنین الگوهای رفتاری سرگرم کننده است – غالباً خنده دار. آنها به ما اجازه می دهند تا آن مردها را از طرف دیگر مسخره کنیم. چه کسی آنها را دوست ندارد؟

اما آنها دقیقاً برای چه چیزی هستند؟ چه نکته ای از یک یادگار سیاسی است؟

الگوهای رفتاری سیاسی چیست؟

یک فکر این است که به منظور گسترش اطلاعات – واقعیت یا نادرست به منظور گسترش اطلاعات. و در واقع ، یادبودهای سیاسی غالباً برای گسترش نفرت ، تبلیغات و اطلاعات دروغین درباره مخالفان سیاسی سلاح می شوند. الگوهای رفتاری برای چنین اهداف به چندین دلیل نسبتاً شناخته شده مفید هستند.

اول ، ساختن و به اشتراک گذاری الگوهای رفتاری خلاقانه است زیرا آنها امکان تنوع بی پایان و خیاطی در جوامع خاص و کمونیهای فرعی را فراهم می کنند. این اتاق برای تنوع همچنین به این معنی است که شرکت در Memesphere به ما امکان می دهد احساس کنیم که ما بخشی از چیزی بزرگتر از خودمان هستیم – مثل اینکه در “شوخی” قرار داریم.

دوم ، الگوهای رفتاری به اشتراک گذاشته می شوند و بدون انتساب به اشتراک می گذارند ، که این تصور را ایجاد می کند که آنها کمتر نویسنده یا “فقط در آنجا” هستند. همانطور که جوآن دونووان خاطرنشان کرد ، “از ردیابی شهرت یا قصد نویسنده ، آنها به عنوان خاصیت جمعی فرهنگ تبدیل می شوند.” در نتیجه ، “هیچ کس مجبور نیست برای ایده های تجاوز یا نفرت انگیز پاسخ دهد” (2019).

سوم ، الگوهای سیاسی اغلب خنده دار هستند. طنز ، خشم و ظرافت سریع در اینترنت سفر می کنند. علاوه بر این ، کسانی که این یادداشت را به اشتراک می گذارند همیشه می توانند بگویند که آنها “فقط شوخی می کنند”. آنها نمی توانند اصرار داشته باشند ، قصد دارند به کسی آسیب برساند. این یک مانع آماده در برابر انتقاد از گفتار در غیر این صورت نفرت انگیز است.

آیا می توان به اشتراک گذاری الگوی رفتاری را تشویق کرد؟

بنابراین ، از الگوهای رفتاری اغلب برای پخش اطلاعات و اطلاعات استفاده می شود. اما ترک آن در این امر این است که بخش بزرگی از عملکرد آنها – به عنوان سیگنال یا اجراها را از دست بدهیم. بنابراین ، هنگام به اشتراک گذاری یک یادداشت ، از اهمیت کمتری برخوردار است که آیا شما واقعاً به اطلاعات موجود در آن اعتقاد دارید – از این گذشته ، واقعاً مشخص نیست که بیشتر الگوهای رفتاری حاوی “اطلاعات” خاصی هستند. نکته مهم این است که شما در حال بیعت خود با تیم خود هستید – مهم این است که شما آنها را تشویق می کنید.

الگوهای زندگی سیاسی هدف تغییر ذهن نیست. آنها قصد دارند هویت شما را تأیید کنند و شما را به بخشی از تیم تبدیل کنند. این امر آنها را لزوماً بد نمی کند. و مطمئناً آنها را مفید می کند. آنچه خطرناک است ، خود این یادداشت نیست ، بلکه تمایل ما به خودمان می گوید که با به اشتراک گذاشتن یکی از آنها درگیر گفتگوی سیاسی بازتابی هستیم.