ارتباط بین گونه ها دارای سابقه ای طولانی و آرزو است که از اسطوره ها ، افسانه ها و داستانهایی مانند پادشاه سلیمان و دکتر دولیتل شروع می شود. در قرن گذشته ، این تاریخ به مجموعه ای از مطالعات علمی و سیستم های ارتباطی مصنوعی شکوفا شده است.

از دهه 1930 ، محققان سعی کرده اند شامپانزه ها را برای درک و صحبت کردن کلمات انسانی ، کبوترها به تدوین و حرکتی برای اشیاء ، گوریل ها و اورانگوتان ها برای امضای ، طوطی ها برای استفاده از کلمات در متن ، و پاداش برای فشار دادن لکسیگرام روی صفحه کلید آموزش دهند. اکنون ما گربه هایی داریم که انسان ها را چشمک می زنند و سگ هایی که با پنجه های خود صدا و سیما را فشار می دهند.

آخرین انقلاب در ارتباطات متقابل یک مدل هوش مصنوعی است که برای تقلید از آواز دلفین طراحی شده است. امید این است که الگوهای موجود در تعامل آنها را شناسایی کرده و پیش بینی کنیم که کدام آوازهای بعدی در یک سری اتفاق می افتد. یک پیشرفت مرتبط به محققان انسانی اجازه می دهد تا دستگاه زیر آب را بپوشند که صداهای دلفین مانند ایجاد می کند. این هدف برای آموزش صداهای جدید به حیوانات مطابق با معانی خاص است ، مانند کلمات.

این سیستم های جدید و سایرین مانند آنها که برای نهنگ ها و جوندگان طراحی شده اند ، در راه دانش علمی واقعی در مورد زبان انسانی یا ارتباطات حیوانات اندک قول می دهند. اما آنها در ایجاد علاقه به نحوه برقراری ارتباط حیوانات با یکدیگر بسیار عالی هستند و نیازهای باستانی ما را برآورده می کنند ، خوب ، با حیوانات صحبت کنند.

طبیعی ترین وسیله برقراری ارتباط با حیوانات در حال حاضر وجود دارد و به طور روزانه و بدون نیاز به دستگاه های مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد. اسبها و سواران باید تقریباً لحظه به لحظه اطلاعات را در طول اجراهای سطح بالا که در نمایش پرش ، لباس ، دست و پنجه نرم ، رویدادهای متقابل کشورها و بسیاری از ورزش های اسب سواری مشاهده می شود ، به اشتراک بگذارند. آنها واقع بینانه ترین نمونه های ارتباطات متقابل هستند که امروزه یافت می شود. و دلیل بهترین آنها این است که خود حیوانات طبیعی هستند. ممکن است فرض کنید من در مورد سیگنال های شنوایی مانند Whinnies و Nickers صحبت می کنم. اما نه ، این کمترین ارتباط اسب سواری است.

برای مکالمه با یکدیگر ، اسب ها از زبان بدن استفاده می کنند. پیچ و تاب یک دم ، خروس گوش ، موقعیت بدن نسبت به دیگران ، حرکت شانه ، محکم بودن یک عضله – هر یک از این حرکات در بین اسب ها معنی دارد. برای آموزش آنها ، ما انسانها زبان بدن اسب را با حرکات مشابهی که بدن انسان ما می تواند تولید مثل کند ، سازگار می کنیم. من در مورد شما نمی دانم ، اما برای من بسیار سخت است که دم بلند خود را ببندم یا گوشم را به گردنم صاف کنم مانند اسب ها وقتی می خواهند بگویند “من آن را دوست ندارم” یا “برو”. درعوض ، من می توانم شانه خود را نیم اینچ حرکت دهم ، فشار جزئی را با پای خود بمالم ، با دستم لمس کنید ، مکان خود را نسبت به اسب تغییر دهید ، اشکال متنوعی از تماس چشمی را اعمال کنید ، وزن من ، رکود و غیره را تغییر دهید.

اسب ها نسبت به چنین حرکاتی بسیار حساس هستند ، که اغلب نسبت به انسان حساس تر هستند. از آنجا که برای آنها بسیار طبیعی است ، آنها به سرعت این فشار کمی انسان را در سمت چپ خود می آموزند ، به این معنی که آنها باید به سمت راست حرکت کنند ، دقیقاً همانطور که در میان اسب ها انجام می شود. با آموزش ، هزاران حرکات کوچک مانند اینها شروع به حمل معنا می کنند تا یک سوار بتواند تغییرات جسمی را به روش های تقریبا غیرقابل تصور اعمال کند. این سیگنال ها ، که تقریباً هیچ کس در خارج از دنیای سوارکاری مشاهده نشده است ، به اسبها می گوید که در یک عملکرد بزرگ جایزه یا یک مسابقه قهرمانی جهان چه کاری باید انجام دهند.

با استفاده از زبان طبیعی بدن ، اسب ها و سواران بدون نیاز به هوش مصنوعی یا دهه های تحقیقات علمی ، به صورت متقابل و در زمان واقعی ارتباط برقرار می کنند. ما نمی خواهیم یا انتظار نداریم که اسب گفتار انسانی را تولید کند ، از زبان علامت با صدای خود استفاده کند ، یا یک صفحه صوتی را سیلی بزند تا به ما بگوید که چه می خواهد. او این کار را با بدن خود به روش های طبیعی خود انجام می دهد. او حرکات ما را با سلولهای گیرنده در پوست خود تشخیص می دهد ، سیگنال های عصبی متعاقب آن را در مغز خود می پردازد و تفسیر می کند و بازخورد جسمی را به بدن و مغز ما می فرستد و طرف خود را از گفتگو منتقل می کند.

اگر در مورد صحبت با حیوانات کنجکاو هستید ، از انتظار آنها برای استفاده از کلمات انسانی ، الگوهای انسانی ، زبان امضای انسانی و هوش مصنوعی انسانی دست بردارید. درعوض ، درباره ورزش های اسب بیشتر بدانید. اسبها و سواران آموزش دیده همیشه با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند ، از مغز طعمه گرفته تا مغز شکارچی و پشت ، با استفاده از سیستم انتقال و تبادل حیوانات.