عناوین اخیر تصویری ترسناک از زندگی دانشگاه در سراسر آمریکا را نشان می دهد. میزان بالایی از اضطراب و افسردگی دانشجویی ، و شناخت روزافزون این که مراکز مشاوره دانشگاه با لیست های انتظار ماهانه غرق می شوند ، به یک واقعیت غیرقابل انکار اشاره می کنند: رویکرد ما به سلامت روان دانشجویی کالج نیاز به تجدید نظر اساسی دارد.

در حالی که دانشگاه ها برای تأمین تقاضا برای خدمات بهداشت روان تلاش می کنند – با برخی از موسسات که 40 ٪ افزایش درخواست خدمات را از زمان همه گیر گزارش می کنند – ما به یک رویکرد جامع تر نیاز داریم. در حالی که مراقبت های بالینی با کیفیت همچنان ضروری است ، ما باید تمرکز خود را گسترش دهیم تا شامل مهارت های مقاومت در برابر ساختمان باشد که دانش آموزان را برای رسیدگی به چالش ها قبل از اینکه بیش از حد زیاد شود ، آماده می کند.

این یک نگرانی سیاست انتزاعی برای من نیست. من به عنوان یک مادر سه بزرگسال جوان – دو نفر که در حال حاضر در کالج هستند – شاهد بودم که چگونه محیط دانشگاه امروز فشارهای بی سابقه ای ایجاد می کند. فرزندان من و همسالان آنها نه تنها استرسهای سنتی دانشگاهی حرکت می کنند بلکه بررسی رسانه های اجتماعی ، قطبش سیاسی ، عدم اطمینان اقتصادی ، ناآرامی دانشگاه و برای برخی از جمله دانشجویان یهودی ، افزایش تبعیض را افزایش می دهند.

از بحران تا پیشگیری

این همه گیر شکاف های اساسی در زیرساخت های بهداشت روان ما را نشان می دهد. هنگامی که COVID-19 به میدان رفت ، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود را تحت شرایط آسیب زا و بدون پشتیبانی روانشناختی کافی کار کردند. بنیاد خانواده رودرمن با همکاری با دکتر دافنه جی هولت از بیمارستان عمومی ماساچوست برای توسعه آموزش مقاومت برای کارگران خط مقدم پاسخ داد.

آنچه ما آموخته ایم پیامدهای گسترده تری دارد: همان مهارتهای تاب آوری که به کارگران مراقبت های بهداشتی کمک می کند می تواند به نفع دانش آموزانی باشد که با مجموعه استرس زا خود روبرو هستند. این تحقق در حالی صورت می گیرد که آمارهای اخیر نشان می دهد نزدیک به 60 ٪ از دانشجویان کالج که اضطراب قابل توجهی را گزارش می کنند و 40 ٪ افسردگی را به اندازه کافی شدید برای اختلال در عملکرد-در عین حال کمتر از یک سوم کمک می کنند.

برنامه تاب آوری و پیشگیری دکتر هولت (RAPP) با آموزش مهارتهای عملی که به دانش آموزان کمک می کند تا استرس را قبل از افزایش بحران به آنها کمک کنند ، این شکاف را برطرف می کند. این برنامه از رویکردهای مبتنی بر شواهد برای ایجاد خودآگاهی ، تنظیم عاطفی و توانایی های مدیریت استرس استفاده می کند-به طور دقیق مهارتهایی که تحقیقات اخیر به عنوان عوامل محافظتی در برابر نتایج شدید سلامت روان شناخته می شود.

قدرت اتصال

مقاومت فردی بسیار مهم است ، اما فقط نیمی از معادله است. همانطور که من تماشا کرده ام که فرزندان خودم در زندگی در کالج حرکت می کنند ، من دیده ام که چگونه انزوا می تواند مشکلات را بزرگ کند در حالی که اتصالات معنی دار می تواند در مواقع دشوار پشتیبانی اساسی را ارائه دهد.

همه گیر دانش آموزان را به انزوا جسمی و عاطفی مجبور کرد – جدایی که بسیاری از آنها حتی پس از بازگشت به دانشگاه احساس می کنند. آنچه من مشاهده کردم ، چه شخصاً و چه از طریق کار بنیاد ما ، این است که دانش آموزان وقتی متعلق به جوامع حمایتی هستند ، شکوفا می شوند. این جوامع اشکال مختلفی را در سراسر محوطه دانشگاه ، از سحر و برادری گرفته تا سازمان های فرهنگی ، گروه های ایمان ، تیم های ورزشی و کلوپ های دانشگاهی شکل می دهند – هرکدام فضاهای منحصر به فردی را ارائه می دهند که دانش آموزان می توانند تعلق و پشتیبانی متقابل را پیدا کنند.

وقتی جوانان در گروه های حمایتی جمع می شوند ، می فهمند که در مبارزات خود تنها نیستند. این ارتباطات به طور طبیعی احساس اضطراب و افسردگی را کاهش می دهد. آنها فضاهایی ایجاد می کنند که دانش آموزان می توانند بدون قضاوت تجربیات را به اشتراک بگذارند و از همسالان که چالش های خود را دست اول درک می کنند ، بیاموزند.

در حالی که خدمات بالینی ضروری است و مستحق بودجه قوی است ، برنامه های سلامتی و ایجاد جامعه اغلب توجه یا منابع مورد نیاز خود را به خود جلب نمی کنند. این رویکردهای غیر بالینی می تواند مکمل های قدرتمندی برای خدمات سنتی بهداشت روان باشد. قدرت شفابخشی ارتباط انسانی مستلزم شناخت بیشتر در استراتژی های سلامتی دانشگاه ما است.

این نیاز به جامعه با توجه به شرایط فعلی در دانشگاه ها بسیار ضروری است. با گزارش لیگ ضد بدنام ، سال گذشته به تنهایی تعداد زیادی از حوادث ضد سینمایی در پردیس های دانشگاهی گزارش داد ، با این وجود 73 ٪ از دانشجویان یهودی که در حال تجربه یا شاهد ضد یهودیت هستند ، دانش آموزان هدفمند هم به مهارت های مقابله شخصی و هم در آغوش محافظت از جوامع حمایتی نیاز دارند.

راه حل های سیستمیک

با وجود مراکز مشاوره در سراسر کشور ، بیشترین پاسخ شامل تجهیز اکوسیستم گسترده تر دانشگاه با دانش سلامت روان است. شورای آموزش و پرورش آمریکا گزارش داد كه 70 ٪ از روسای جمهور دانشکده سلامت روان را به عنوان نگرانی اصلی خود معرفی می كنند ، اما تنها 35 ٪ از موسسات دارای استراتژی های جامع سلامت روان هستند كه شامل پیشگیری است.

کار ما از طریق RAPP اکنون بر روی یک مدل “آموزش مربی” متمرکز شده است که ظرفیت پایدار را در جوامع دانشگاه ایجاد می کند. این رویکرد بر اهمیت ایجاد چندین شبکه ایمنی فراتر از خدمات بالینی تأکید دارد. این مدل درسی و منابع مبتنی بر شواهد را به متخصصان پردیس ارائه می دهد و این امکان را برای شما فراهم می کند که بودجه محدود به دانشجویان بسیار بیشتری نسبت به مدل های خدمات مستقیم برسد.

چه چیزی در واقع کار می کند

چالش های سلامت روانی که دانشجویان امروز با آن روبرو هستند ، خواستار راه حل هایی هستند که با مقیاس مشکل مطابقت دارد. تحقیقات نوظهور نشان می دهد که رویکردهای جامع با ترکیب خدمات بالینی ، پشتیبانی همسالان و آموزش مقاومت به طور مداوم قوی ترین نتایج را برای بهزیستی دانش آموزان ایجاد می کند.

مؤثرترین مدل ها در آموزش عالی عناصر کلیدی را به اشتراک می گذارند: آنها رفتارهای کمک کننده را بدون ننگ عادی می کنند ، قبل از نقاط بحران ، پشتیبانی قابل دسترسی را ارائه می دهند و مهارت های تاب آوری ایجاد می کنند که در طول زندگی خود به دانش آموزان خدمت می کند. از همه مهمتر ، آنها تصدیق می كنند كه سلامت روان دانشجویی فقط یک مسئله مرکز مشاوره نیست-این یک مسئولیت گسترده در دانشگاه است که نیاز به پاسخ های چند وجهی دارد.

این دقیقاً به همین دلیل است که برنامه هایی مانند RAPP بسیار امیدوار کننده هستند. RAPP با ترکیب آموزش تاب آوری مبتنی بر شواهد با یک رویکرد پایدار “آموزش مربی” ، به دانشجویان ابزارهای عملی را ارائه می دهد که نه تنها در لحظه های بحران ، بلکه در طول مشاغل دانشگاهی و فراتر از آنها به نفع آنهاست.

از آنجا که هم مدیران دانشگاه و هم سیاست گذاران با بحران مداوم سلامت روان روبرو هستند ، این شواهد به طور فزاینده ای به سمت پیشگیری به عنوان یک مؤلفه مهم هر راه حل پایدار اشاره می کنند. با سرمایه گذاری در برنامه های انعطاف پذیر که دانش آموزان ، دانشکده ها و کارکنان را با مهارت مدیریت استرس به طور مؤثر مجهز می کنند ، می توانیم اطمینان حاصل کنیم که عناوین امروز در مورد بحران های سلامت روان دانشگاه به واقعیت فردا تبدیل نمی شود.