کسانی از ما که از فردی مبتلا به آلزایمر مراقبت کرده‌ایم، به خوبی می‌دانیم که تلاش برای برقراری ارتباط با کسی که توانایی‌های زبانی خود را از دست می‌دهد، چه دردسر دارد. افراد مبتلا به این بیماری تمایل دارند از کلمات متفاوت کمتری استفاده کنند و بیشتر به کلماتی مانند “چیزی” و پرکننده هایی مانند “اوم” و “تو می دانی” وابسته هستند. داروهایی که در حال حاضر در دسترس هستند فقط برای کند کردن پیشرفت بیماری کار می کنند – هیچ درمان یا معکوسی وجود ندارد، بنابراین هر سرنخی که به ما شانس مداخله را می دهد ممکن است مفید باشد. یک تحلیل جالب نشان داده است که استفاده از زبان ممکن است سرنخی داشته باشد. برای آزمایش این نوع ایده، به نمونه بزرگی از استفاده از زبان شخص در مدت زمان قابل توجهی نیاز دارید، و به نظر می رسد که سیاستمداران فرصت جالبی را برای مطالعه موردی به ما می دهند.

تصور کنید در شرایطی هستید که هر کلمه ای که در ملاء عام بیان می کنید در پرونده تاریخی ملی ثبت می شود. این وحشتناک به نظر می رسد، و خوشبختانه، بسیاری از ما مجبور نیستیم این را در نظر بگیریم. با این حال، برای گروه کوچکی از مردم یک امر مسلم است: روسای جمهور ایالات متحده. رؤسای جمهور (و نامزدهای ریاست جمهوری) در مقابل مخاطبان با هر اندازه صحبت می کنند، اغلب با استفاده از یادداشت های آماده شده یا فیلمنامه های کامل تولید شده توسط یک تیم سخنرانی نویس. با این حال، رؤسای جمهور کنفرانس های مطبوعاتی نیز برگزار می کنند که در آن مدتی از زمان خود را صرف صحبت کردن در حالی می کنند که خبرنگاران از آنها سؤال می پرسند. وقتی تیمی از محققان الگوهای گفتار را با این نوع داده های زبانی بررسی می کنند چه اتفاقی می افتد؟

منبع: Bingqian Li/Pexels

رونالد ریگان از سال 1981 تا 1989 رئیس جمهور بود. در پایان دوره ریاست جمهوری خود، با شایعاتی در مورد آمادگی روحی خود مواجه شد، اما تنها پنج سال پس از ترک ریاست جمهوری او تشخیص داده شد که به آلزایمر مبتلا شده است. آیا نشانه هایی از کاهش توانایی های شناختی او در دوران ریاست جمهوری اش وجود داشت؟ در سال 2015، محققان الگوهای زبان او را از نزدیک بررسی کردند و چند تغییر جالب را کشف کردند. ریگان در کنفرانس های مطبوعاتی بعدها در دوران ریاست جمهوری خود، کمتر و کمتر استفاده کرد متفاوت است کلمات این معیار صرفاً تعداد کلماتی نیست که یک فرد می گوید، بلکه اندازه واژگانی است که هنگام صحبت کردن استفاده می کند. ریگان همچنین افزایش استفاده خود را از اسامی غیر اختصاصی (مثلاً چیزی، هر چیزی) و کلمات پرکننده (ام، آه، خوب، پس) نشان داد.

اگر این تغییرات به طور کلی به دلیل افزایش سن باشد چه؟ آیا استفاده از کلمات مختلف کمتر و پرکننده های بیشتر می تواند بخشی از پیری طبیعی باشد؟ برای پاسخ به این سوال، محققان اظهارات ریگان در کنفرانس مطبوعاتی را با اظهارات جورج اچ دبلیو بوش که هم سن و سالی داشت و البته کنفرانس‌های مطبوعاتی مشابهی داشت و در طول زندگی‌اش تشخیص بیماری آلزایمر نداشت، مقایسه کردند. آنها هیچ کاهش قابل توجهی در کلمات یا افزایش در اسم های غیر اختصاصی و پرکننده ها پیدا نکردند.

این تجزیه و تحلیل نشان می دهد که ممکن است علائم اولیه آلزایمر در الگوهای گفتاری افرادی که هنوز تشخیص داده نشده اند وجود داشته باشد. نوع تغییراتی که در سخنرانی بی‌مورد ریگان دیده می‌شود را نمی‌توان صرفاً با سن او توضیح داد. البته، این مطالعه موردی شواهد کافی برای تشخیص یک فرد فقط بر اساس الگوهای گفتاری او به ما نمی دهد، اما ما را امیدوار می کند که بتوان شاخص های اولیه بیماری را در تلاش برای یافتن درمان شناسایی کرد.