ذهن ما نقش مهمی در سلامت روانی و جسمی ما دارد. یکی از مهم ترین راه ها برای آرام کردن ذهن ما حضور در اینجا و اکنون است که در غیر این صورت به عنوان ذهن آگاهی شناخته می شود. تمرین ذهن آگاهی راهی برای استفاده از پیام های قلب و روح است. همچنین مستلزم احساس آگاهی و ارتباط بین دنیای درونی و بیرونی ما است. اگر هوشیار و آگاه باشیم، می‌توانیم به راحتی پیام‌ها را از درون دریافت کنیم، در حالی که همچنان پیام‌هایی را از کیهان دریافت می‌کنیم.

نویسنده ناتالی گلدبرگ (2014) اهمیت تمرکز حواس را به ما یادآوری می کند، چه در حال کار، چه انجام وظایف و چه با روابط بین فردی باشیم. ذهن آگاهی نسبت به خود به معنای قضاوت نکردن، صبور بودن، پذیرش، اعتماد کردن، حفظ ذهن مبتدی و رها کردن است.

گلدبرگ همچنین درباره دشواری داشتن «ذهن میمون» صحبت کرده است: این تصور، در شیوه های متفکرانه ای مانند بودیسم، که ذهن ما از یک فکر یا احساس به فکر دیگر تغییر می کند. جامعه علمی این را «سرگردان ذهن» می‌نامد (شاکیا، 2023).

در حالی که مدیتیشن یک تمرین معنوی برای کسانی است که ذهن میمونی دارند، اما اکنون به دلیل تأثیرات مثبت کلی آن بر سلامت عمومی جسمی و روانی ما شناخته شده است. هنگامی که به این فکر می کنید که چگونه ذهن خود را آرام کنید، برای مدت کوتاهی بنشینید تا به آنچه شما را آرام می کند فکر کنید و در مورد چگونگی گنجاندن آن چیزها در زندگی روزمره خود فکر کنید. حتی تنها چند دقیقه از این نوع مراقبه یا تنفس آگاهانه می تواند شما را به لحظه حال برساند. روز من همیشه با مدیتیشن شروع می شود، گاهی حتی قبل از اینکه قهوه بخورم. اغلب، بعد از ظهرها مدیتیشن کوتاه‌تری نیز انجام می‌دهم تا انرژی بیشتری به من بدهد.

گلدبرگ در خلال دوره‌های نویسندگی ذن، به دانش‌آموزانش یادآوری می‌کند که با استفاده از کاغذ و قلم برای نوشتن، ذهن را به نفس لنگر بیاندازند. انجام این کار به آن‌ها کمک می‌کند تا در لحظه بمانند، همانطور که عبارت «بنشین». پیاده روی کنید. بنویس.» گلدبرگ این را “راز واقعی” می نامد (2014). این مانترا می تواند خلاقیت را آزاد کند، اگر درها به اندازه کافی باز شوند. ممکن است متوجه شوید که اگر با درون خود در تماس باشید، راحت‌تر می‌توانید دنیای بیرون را درک کنید، بنابراین ارتباط درونی و بیرونی خود را به وجود می‌آورید.

اگرچه ذهن چیز شگفت انگیزی است، اما گاهی اوقات می تواند مانع خلاقیت و به سرانجام رساندن کارها شود. صدایی که در سر ما وجود دارد می‌تواند حواس‌مان را به چیزی که قلبمان می‌خواهد بگوییم منحرف کند، و گاهی اوقات می‌تواند به بخش تاریک خودمان تبدیل شود. این صدا می تواند به جای سبک بودن به احساس ترس، گناه، خشم، غم، حسادت یا رنجش اشاره کند.

ایگو یا حس ما از خود، توانایی ایجاد افکار نادرست را دارد، که این همان پچ پچ های درونی است که اغلب می شنویم. در واقع، این صدایی است که در سر ما وجود دارد که گاهی اوقات به آن می گوییم “خفه شو”. در غیر این صورت ممکن است غرق این افکار شویم و ارتباط خود را با واقعیت از دست بدهیم. این یکی از دلایلی است که در طول مدیتیشن، عاقلانه است که اجازه دهید افکار بیایند و بروند، نه اینکه تحت وسواس آنها قرار بگیرید یا روی یک مورد خاص تمرکز کنید. اگر خیلی شدید روی افکار شما تمرکز کنیم، به احتمال زیاد ارتباط شما با اینجا و اکنون از دست خواهد رفت.

چند سال پیش، هنگام بازدید از مائویی، در خلوتگاهی به رهبری رام داس، یکی از تأثیرگذارترین معلمان معنوی چند دهه گذشته شرکت کردم. با وجود اینکه سکته کرده بود، اما همچنان می‌توانست پیام بسیار مهم خود را که «اکنون اینجا باش»، ساده‌ترین و بهترین توصیه برای حواس‌پرتی، منتقل کند. کتاب او اکنون اینجا باشید (1971) برای بسیاری از هیپی ها مانند من در دهه 1960 مانند کتاب مقدس بود. کسانی که در لحظه حال زندگی می کنند، اغلب با افراد مستقرتر مواجه می شوند. همانطور که داس گفت: “وقتی با موجودی روبرو می شوید که متمرکز است، همیشه آن را می دانید. شما همیشه نوعی آرامش و نشاط را احساس می کنید. همیشه در آن جایی که احساس آرامش می کنید، شما را لمس می کند» (1971، ص 46 الف).

یک تمرین ژورنالیستی را در نظر بگیرید تا شما را در لحظه حال نگه دارد. هوش بدن را تمرین کنید: آنچه را که می بینید، حس می کنید، می شنوید یا شهود می کنید یادداشت کنید. احساس بدن شما چیست؟ آیا ناراحتی وجود دارد؟ چه چیزی به ذهن شما خطور می کند؟ شاید این کار را به صورت روزانه به عنوان راهی برای ماندن در اینجا و اکنون انجام دهید. هر چه بیشتر تمرکز خود را بر روی زمان حال متمرکز کنیم، سعادت و شادی آن لحظه و همچنین جوهر واقعی خود را بیشتر تجربه می کنیم.