نظریه “اجازه دهید” توسط مل رابینز جدیدترین شوق در خودیاری است. این شما را تشویق می کند تا دیگران بدون تلاش برای تغییر یا کنترل آنها ، افکار ، احساسات و اقدامات خود را تجربه کنند. این تئوری می تواند به شما کمک کند تا از الگوهای مردم لذت بخش ، نجات یا کنترل دیگران خلاص شوید که این امر می تواند باعث اضطراب ، گناه و استرس شود.¹

به عنوان نویسنده کتاب نیازی به بخشش نیستبا از من سؤال شده است ، “آیا” اجازه دهید “به این معنی است که من باید آنها را ببخشم؟” جواب نه. اگرچه این دو شباهت دارند ، اما تجربیات کاملاً جداگانه ای دارند.

پذیرش بخشش نیست

نظریه “اجازه دهید آنها” همه چیز در مورد پذیرش است. این امر بر پذیرش اقدامات ، احساسات و رفتارهای افراد بدون تلاش برای تغییر یا کنترل آنها تأکید دارد. پذیرش شامل تصدیق واقعیت یک وضعیت ، حالت یا روند بدون تلاش برای تجدید نظر یا مقاومت در برابر آن است. با این حال ، پذیرش توافق نیست. شما می توانید مرگ یک دوست عزیز را بپذیرید و موافقت نکنید که آنها نیاز به مرگ دارند یا باید فوت می کردند.²

در حالی که پذیرش و بخشش مرتبط است ، آنها دو تجربه مجزا هستند. بخشش یک فرایند عاطفی است که احساسات ، افکار و رفتارهای منفی شما را نسبت به مجرم شما کاهش می دهد و افکار ، احساسات و رفتارهای مثبت شما را در قبال آنها افزایش می دهد.³ از طرف دیگر ، پذیرش در مورد شناخت و پذیرش چیزهایی است که نمی توانید تغییر دهید ، مانند افکار ، اقدامات و احساسات دیگران. این بدان معناست که شما هنوز هم ممکن است درک ، احساس یا عمل متفاوت نسبت به کسی انجام ندهید ، حتی اگر آنها را پذیرفته باشید.

پذیرش بدون بخشش

بخشش و پذیرش از نزدیک مرتبط هستند. همانطور که محققان بخشش ، رابرت دی. انریت و ریچارد پی. فیتزبونز توضیح می دهند ، “بخشش نوعی پذیرش است ، اما همه اشکال پذیرش نه بخشش را تشکیل نمی دهند.” آنها همچنین توضیح می دهند ، “اگر مشتری آنچه را که اتفاق افتاده را می پذیرد اما مجرم را به عنوان یک انسان شایسته احترام نمی پذیرد ، او بخشنده نیست. برخی از مردم با گذشته صلح می کنند اما نه با مردم گذشته.”⁴ این بدان معنی است که اگر ببخشید ، پذیرش را نیز تجربه خواهید کرد. با این حال ، تجربه پذیرش به طور خودکار به معنای آمرزش یا بخشش در آینده نیست.

پذیرش آنچه اتفاق افتاده است بدون بخشش شخصی که به شما ستم کرده است ممکن است. نظریه “اجازه دهید آنها” با ترویج این دیدگاه که لازم نیست به اقدامات یا احساسات دیگران اجازه دهید خود را دیکته کند ، از این ایده پشتیبانی می کند. اگر کسی به شما اشتباه کند ، لازم نیست احساس عصبانیت کنید یا سعی کنید رفتار آنها را تغییر دهید. درعوض ، شما می توانید آنچه را که آنها انجام داده اند بپذیرید بدون اینکه لزوماً از روند عاطفی آزاد کردن احساسات منفی مانند عصبانیت ، نارضایتی یا صدمه دیدن استفاده کنید.

آشتی لازم نیست

آشتی ، مانند پذیرش ، غالباً به عنوان همان بخشش سوء تفاهم می شود. بسیاری تصور می کنند که اگر ببخشید آشتی با مجرم شما به طور خودکار دنبال می شود. با این حال ، آشتی هنگامی اتفاق می افتد که دو یا چند نفر پس از آسیب ، رابطه را بازیابی کنند. این ترمیم می تواند دوست داشتنی ، دوستانه ، دوستانه ، مودب یا مدنی باشد. ممکن است شما برای بخشش و آشتی با متخلف خود بیایید ، و ممکن است بدون آشتی نیز ببخشید.⁵ این دو یکسان نیستند و به طور خودکار با هم رخ نمی دهند.

مانند بخشش ، نظریه “اجازه دهید آنها” نیازی به آشتی ندارند. درعوض ، در صورت لزوم ، جدا شدن و تعیین مرزها در روابط را تشویق می کند. شما می توانید “به آنها اجازه دهید” و هنوز تصمیم بگیرید که از خود فاصله بگیرید ، مرزهای محکم تری برقرار کنید یا آسیب پذیری عاطفی خود را با آن شخص کاهش دهید.

شما می توانید “به آنها اجازه دهید” و آنها را ببخشید

نظریه و بخشش رابینز “اجازه دهید” هر دو ابزاری هستند که می توانند به شما در مدیریت روابط و بهبود بهزیستی ذهنی خود کمک کنند ، اما آنها یکسان نیستند. نظریه “اجازه دهید آنها” بدون تلاش برای تغییر یا کنترل آنها ، بر پذیرش دیگران همانطور که هستند متمرکز شده است. در مقابل ، بخشش شامل یک فرایند عاطفی فعال برای کاهش احساسات ، افکار و اعمال منفی است ، در حالی که کارهای مثبت را تقویت می کند. شما می توانید انتخاب کنید که آنها را “بگذارید” و ببخشید ، یا می توانید بدون بخشش آنها “به آنها اجازه دهید”.