منبع: Tookapic/Pexels

رهبری فقط به تصمیماتی که در اتاق های هیئت مدیره یا در لحظات پرمخاطره می گیریم نیست. این در مورد تأثیر است – امواجی که ما در تعاملات روزمره خود ایجاد می کنیم. چه متوجه باشیم یا نه، همه ما رهبران حوزه های خود هستیم و به تجربیات اطرافیان خود شکل می دهیم.

اما اگر عمدی در مورد آن امواج نداشته باشیم چه؟ اگر اعمال یا عدم اقدام ما پیام اشتباهی را ارسال کند چه؟ و اگر رهبری، همانطور که ما به طور سنتی در مورد آن فکر می‌کردیم، از جایی بسیار نزدیک‌تر به خانه شروع شود، چه می‌شود: از خودمان؟

اثر ریپل: رهبری با خودآگاهی شروع می شود

تصور کنید که یک سنگریزه را در یک حوض ساکن پرتاب کنید. امواج در دایره های متحدالمرکز به سمت بیرون پخش می شوند و همه چیز را در مسیر خود لمس می کنند. آن سنگریزه شما را نشان می دهد و امواج نفوذ شما هستند. هر تصمیم، کلمه یا اقدامی که انجام می‌دهید بر دیگران تأثیر می‌گذارد، خواه عمدی یا غیرعمدی.

اما چالش اینجاست: بسیاری از ما از امواجی که ایجاد می کنیم آگاه نیستیم. انگیزه یک همکار ممکن است به دلیل لحن نادیده‌انگیزی که ما متوجه نشده‌ایم از آن استفاده کرده‌ایم تضعیف شود. اعتماد یک تیم می تواند به دلیل یک کلمه محبت آمیز و تشویق کننده که در زمان مناسب گفته می شود افزایش یابد. این لحظه‌ها هر روز اتفاق می‌افتند، با این حال ما به ندرت مکث می‌کنیم تا در مورد چگونگی ظاهر خود فکر کنیم.

اولین قدم برای رهبری، شناخت موج هایی است که در حال حاضر ایجاد کرده اید. این با شروع می شود خودآگاهی– درک الگوها، نقاط قوت و نقاط کور خود.

در اینجا یک سوال وجود دارد که باید از خود بپرسید: دیگران چگونه من را تجربه می کنند؟
اگر پاسخ دادن به آن دشوار است، سعی کنید به این موارد فکر کنید:

• چه احساساتی را به فضاهایی که در آن زندگی می کنم وارد می کنم؟
• آیا اعمال من با ارزش های من همسو هستند؟
• وقتی با درگیری یا چالش مواجه می شوم چگونه پاسخ دهم؟

خودآگاهی به ما کمک می‌کند تا امواجی را که ایجاد می‌کنیم ببینیم، و به ما قدرت می‌دهد تا آنها را هدفمندتر کنیم و با اهداف خود به عنوان رهبر هماهنگ کنیم.

پیدا کردن صدای رهبری

رهبری فقط در مورد اعمال نیست – بلکه در مورد ارتباطات نیز هست. اینکه چگونه از صدای خود استفاده می کنیم، مهم است، چه در حال رهبری یک مکالمه باشیم، چه یک تیم یا حتی خودمان.

اما اینجا جایی است که بسیاری از ما گیر می کنیم: از استفاده از صدای خود می ترسیم. ما نگران این هستیم که چیز نادرستی بگوییم، مورد سوء تفاهم قرار بگیریم یا بیش از حد قاطع باشیم. این ترس‌ها اغلب منجر به سکوت می‌شوند – یک اثر موجی ناخواسته که به جای پیشرفت، سردرگمی یا رکود ایجاد می‌کند.

حقیقت این است که صدای شما تاثیر شماست. چه عمداً از آن استفاده کنید یا نه، پیامی ارسال می کند. به عنوان مثال:

• سکوت در مقابل درگیری را می توان به بی تفاوتی تعبیر کرد.
• تردید در تصمیم گیری ممکن است نشانه عدم اعتماد به نفس باشد، حتی اگر اینطور نباشد.
• از طرف دیگر، صدای واضح و همدلانه می تواند الهام بخش عمل و ایجاد اعتماد باشد.

یافتن صدای رهبری به معنای بلندتر بودن نیست. این در مورد درک است:

• آنچه شما طرفدار آن هستید: ارزش ها و اولویت های شما به عنوان یک رهبر.
• با چه کسی صحبت می کنید: نیازها و دیدگاه های مخاطبان شما.
• چگونه می خواهید با آن روبرو شوید: ایجاد تعادل بین وضوح و همدلی.

من اغلب با افرادی کار کرده‌ام که برای صحبت کردن در جلسات یا بیان ایده‌های خود به رهبران ارشد تلاش می‌کنند، زیرا می‌ترسند که مشارکت‌هایشان جدی گرفته نشود یا ممکن است چیز اشتباهی بگویند. اما همانطور که آنها در مورد ارزش های خود شفافیت یافتند و با هدف برقراری ارتباط با آنها را تمرین کردند، صدای آنها به نیروهای قدرتمندی برای همکاری و نوآوری تبدیل شد. این پتانسیل یک صدای رهبری است که به خوبی مورد استفاده قرار می گیرد – موجی از اعتماد، ارتباط و اقدام ایجاد می کند.

شکاف بین قصد و تأثیر

حتی با داشتن خودآگاهی و صدای واضح، چالش مشترک دیگری وجود دارد که رهبران اغلب با آن روبرو هستند: شکاف بین آنچه آنها می خواهند انجام دهند و نحوه دریافت آن. اینجاست که هوش هیجانی ضروری می شود.

هوش هیجانی توانایی تشخیص و تنظیم احساسات خود در عین درک احساسات دیگران است. این پل بین قصد و تاثیر است. بدون آن، حتی بهترین نیت ها می تواند منجر به سوء تفاهم یا نتایج ناخواسته شود.

به عنوان مثال، یک رهبر تحت فشار ممکن است قصد داشته باشد با فشار آوردن به نتایج، به تیم خود انگیزه دهد. اما اگر زایمان آنها خشن یا بی حوصله باشد، تأثیر ممکن است برعکس باشد – روحیه کمتر یا رنجش. از سوی دیگر، رهبری که نیازهای عاطفی تیم خود را درک می کند، می تواند نتایج مشابهی را با وضوح و حمایت الهام بخشد.

بستن شکاف بین قصد و تاثیر با سه مرحله شروع می شود:

1. محرک های عاطفی خود را بشناسید.
2. پیش بینی کنید که کلمات یا اعمال شما چگونه دریافت خواهند شد.
3. رویکرد خود را طوری تنظیم کنید که با دیگران در جایی که هستند ملاقات کنید.

این تغییرات کوچک می تواند موج هایی ایجاد کند که اعتماد، همسویی و همکاری را تقویت می کند.

مالکیت لحظه رهبری شما

در نهایت، رهبری در مورد کمال نیست، بلکه در مورد پیشرفت است. شما همیشه آن را به درستی دریافت نخواهید کرد، و این اشکالی ندارد. آنچه مهم است تمایل شما به تفکر، یادگیری و رشد است.

هر روز فرصت‌هایی برای رهبری به ارمغان می‌آورد – خواه یک مکالمه چالش برانگیز، لحظه‌ای برای حمایت از تغییر یا فرصتی برای حمایت از کسی که نیازمند است. سوال این است که آیا آن لحظات را تشخیص خواهید داد و آیا آماده خواهید بود که آنها را تصاحب کنید؟

رهبری از درون شروع می شود. وقتی خودمان را با خودآگاهی، ارتباط عمدی و هوش هیجانی هدایت می‌کنیم، موج‌هایی ایجاد می‌کنیم که دیگران را به انجام همین کار ترغیب می‌کند.

بنابراین، من شما را با این موضوع ترک می‌کنم: چه نوع موج‌هایی در تعاملات روزانه خود ایجاد می‌کنید – در خانه، محل کار، و در همه روابطتان؟