منبع: KieferPix/Shutterstock

در سال 1975، ریموند مودی جهان را با تجربه نزدیک به مرگ (NDE) آشنا کرد. از آن زمان، تمرکز و تحقیقات قابل توجهی روی این موضوع صورت گرفته است، اگرچه هنوز سوالات زیادی وجود دارد که باید به آنها پاسخ داد.

جف لانگ، MD، بنیانگذار بنیاد تحقیقات تجربه نزدیک به مرگ (NDERF)، بیش از 5000 حساب NDE را از سراسر جهان جمع آوری کرده است. او با دکتر مارجوری وولاکات همکاری کرد تا درک ما را از تأثیر بلندمدت تغییرات مرتبط با NDE بیشتر کند. لانگ NDE را به‌عنوان یک تجربه شفاف و سازمان‌یافته در طول یک رویداد تهدیدکننده حیات به‌قدری شدید که بیهوشی یا مرگ آشکار بالینی رخ می‌دهد، تعریف می‌کند.

این تحقیق فعلی بزرگترین مطالعه تا به امروز در مورد تأثیر NDEs است.⁽¹⁾ مطالعه آنها پاسخ های قبل و بعد از رویداد 42 نفر را که تجربیات تهدید کننده زندگی (LTEs) بدون داشتن NDE داشتند، مقایسه کرد. اعضای گروه LTE یا بیهوش بودند یا از نظر بالینی مرده بودند، همانطور که با عدم وجود ضربان قلب در طول رویداد تهدید کننده زندگی آنها مشخص شد. همچنین 834 نفر شامل NDE بودند. لانگ دریافت که حوادث تهدید کننده زندگی در هر دو گروه رخ داده است. او خاطرنشان می کند که بسیاری از کسانی که در گروه LTE بودند معتقد بودند که NDE دارند زیرا این رویداد تهدید کننده زندگی بود.

ما هنوز نمی دانیم که چرا برخی افراد NDE را تجربه می کنند و برخی دیگر تجربه نمی کنند. به هر دو گروه پرسشنامه تغییرات زندگی (LCI) که توسط دکتر بروس گریسون تهیه شده بود، اجرا شد.⁽²⁾ برای اندازه گیری تغییرات قبل و بعد از رویداد LCI شامل 16 آیتم است که چهار دسته مختلف تغییرات را اندازه گیری می کند: فرآیندهای فکری، تجربه عاطفی، و تجربیات ماوراء الطبیعه و ماورایی.

داده های گروه NDE نشان داد که اکثریت (88.5 درصد) تغییرات را در زندگی خود گزارش کردند، تقریباً 54.8 درصد تغییرات را بزرگ توصیف کردند، 22.4 درصد از پاسخ دهندگان احساس کردند که تغییر متوسط ​​است و تنها 11.3 درصد تغییر را در زندگی خود احساس کردند. زندگی کوچک بود با توجه به اینکه اکثر پاسخ دهندگان تغییرات را تجربه کردند، محققان انواع تغییرات را نیز مورد بررسی قرار دادند و مناطقی را که در آن رخ داده بودند شناسایی کردند:

اعتقاد به وجود خدا یا قدرت برتر

مقایسه گروه NDE با گروه LTE نشان داد که LTE ها تنها تغییرات اندکی را در اعتقاد خود به خدا یا قدرتی بالاتر نشان می دهند (11.3 درصد) در حالی که گروه NDE افزایش قابل توجهی را نشان می دهد. در واقع، اعتقاد آنها به خدا یا قدرتی بالاتر دو برابر شد و از 37 درصد قبل از تجربه به 72 درصد پس از تجربه رسید.

اعتقاد به وجود زندگی پس از مرگ

گروه LTE تنها تغییرات اندکی در باور خود به زندگی پس از مرگ داشتند که از 29 درصد به 38 درصد رسید. گروه NDE باور خود را از 25 درصد به 84 درصد افزایش داد.

غلبه بر ترس از مرگ

در گروه NDE، ترس از مرگ از 77 درصد به 13 درصد کاهش یافت.

ابراز همدردی با دیگران

همانند سایر مناطق، افرادی که دارای NDE بودند، افزایش شفقت نسبت به دیگران را از 25 درصد قبل از NDE به 78 درصد بعد از NDE نشان دادند.

یافتن ارتباط معنوی با جهان

همراه با افزایش شفقت نسبت به دیگران، این تجربه‌کنندگان ارتباط عمیق‌تری با طبیعت و جهان به‌عنوان یک کل داشتند. گروه NDE از 27 درصد قبل از رویداد به 78 درصد پس از تجربه افزایش یافت. گروه LTE از 26 درصد قبل از رویداد به 50 درصد پس از تجربه افزایش یافت.

اهمیت زندگی دینی و معنوی

برای افرادی که در گروه LTE بودند، تغییرات پس از رویداد از 24 درصد به 41 درصد افزایش یافت، در حالی که پاسخ دهندگان NDE از 18 درصد به 69 درصد افزایش یافتند. داده ها همچنین نشان دهنده گرایش به سمت وابستگی مذهبی معنوی تر و کمتر سازماندهی شده است.

علاوه بر شناسایی تغییرات زندگی از یک NDE، نویسندگان همچنین می خواستند ارزیابی کنند که آیا این دگرگونی ها تابعی از نزدیک بودن به مرگ هستند یا خیر. آنها دریافتند که داشتن LTE و نزدیک به مرگ بودن منجر به تغییرات زندگی در فردی که NDE را تجربه کرده است، نمی شود. تغییرات یک NDE به طور قابل توجهی متفاوت از LTE بدون NDE بود.

همانطور که در مورد تجارب نزدیک به مرگ بیشتر می آموزیم، هنوز یک سوال برجسته وجود دارد که باید به آن پرداخت: چرا برخی از افراد وقتی نزدیک به مرگ هستند این تجربه را دارند در حالی که برخی دیگر این تجربه را ندارند؟ من مشتاقانه منتظر روزی هستم که دکتر لانگ و سایر محققان بتوانند ما را به یک پاسخ نزدیکتر کنند.