رویکردهای مراقبت های بهداشتی از لحاظ تاریخی در امتداد خطوط جنسیتی توسعه یافته است و محیط هایی را ایجاد می کند که زنان اغلب در فضاهای سلامت جسمی احساس بیگانگی می کنند در حالی که مردان برای درگیر شدن با منابع بهداشت روان تلاش می کنند. این بخش ها فقط منعکس کننده کلیشه های اجتماعی نیستند-آنها به طور فعال پیامدهای بهداشتی را شکل می دهند و موانعی را برای بهزیستی جامع ایجاد می کنند. با بررسی این الگوهای و در نظر گرفتن راه حل های نوآورانه ، می توانیم به سمت مدلهای مراقبت های بهداشتی فراگیرتر که به طور مؤثر در خدمت همه هستند ، تلاش کنیم.

مشکل “سالن بدنسازی” در سلامت جسمی

صنعت تناسب اندام مدرن تحت سلطه تصاویر و رویکردهای مردانه است. زنانی که وارد سالن های ورزشی می شوند ، غالباً با محیط هایی که در درجه اول برای مردان طراحی شده اند ، از تجهیزات مقیاس شده برای بدن های مرد گرفته تا آموزش فلسفه با محوریت معیارهای حجیم و قدرت که ممکن است با بسیاری از اهداف بهداشتی زنان مطابقت نداشته باشد ، روبرو می شوند.

بسیاری از خانمها در تناسب اندام گزارش می دهند که در محیط های ورزشی معمولی مانند افراد خارجی احساس می کنند. اتاق های وزنه اغلب به عنوان فضاهایی با آداب و رسوم و انتظارات مردانه عمل می کنند. تأکید فرهنگ غالب بر معیارهای قدرت و تغذیه با محوریت پروتئین تمایل به ایجاد تنظیماتی دارد که در آن نیازهای فیزیولوژیکی متمایز زنان و اهداف تناسب اندام به جای ملاحظات اصلی تبدیل می شوند.

این رویکرد مردانه محور فراتر از فرهنگ ورزشگاه است. تحقیقات پزشکی از لحاظ تاریخی از افراد مرد به عنوان پیش فرض استفاده کرده است ، و در نتیجه پروتکل های درمانی که همیشه تفاوت های فیزیولوژیکی زنان را به خود اختصاص نمی دهد. علائم حمله قلبی نسبت به مردان در زنان متفاوت است ، اما علائم “کلاسیک” که به متخصصان پزشکی آموزش داده می شود ، در درجه اول تجربیات مردانه را توصیف می کنند – به طور قابل توجهی منجر به تشخیص نادرست برای زنان می شود.

نگرانی های بهداشتی زنان مانند درد قاعدگی ، آندومتریوز و یائسگی اغلب در تنظیمات پزشکی به حداقل می رسد یا برکنار می شوند ، و منعکس کننده سیستمی است که مدت طولانی تجربیات مردانه را به عنوان استاندارد جهانی در اولویت قرار داده است.

چالش “گفتگوی درمانی” برای مردان

برعکس ، مراقبت های بهداشتی روان اغلب از رویکردهایی استفاده می کند که بیشتر با سبک های ارتباطی زنانه مطابقت دارد. درمان سنتی بر بیان کلامی احساسات ، درون نگری و آسیب پذیری تأکید دارد – کلهایی که پسران معمولاً کمتر از دختران تشویق می شوند.

تحقیقات نشان می دهد که مردان به طور معمول سبک های ارتباطی را متمرکز می کنند که به جای پردازش حالات عاطفی داخلی ، بر یافتن راه حل ها و پرداختن به موضوعات خارجی متمرکز شده اند. رویکردهای درمانی سنتی که انتظار دارند مفصل و درون نگری فوری عاطفی و درون نگری باشد ، می تواند برای بسیاری از مردان ناآشنا و چالش برانگیز باشد ، زیرا این مهارت ها ممکن است با الگوهای اجتماعی معمولی ارتباطات و حل مسئله مطابقت نداشته باشد.

آمار این قطع ارتباط را نشان می دهد: مردان با وجود تجربه چالش های مهم در سلامت روانی ، به دنبال درمان روانی با نرخ چشمگیر پایین تر از زنان هستند. مردان نزدیک به 80 ٪ از مرگ و میر خودکشی در ایالات متحده را تشکیل می دهند ، که نشان دهنده شکاف اساسی در پشتیبانی مؤثر در سلامت روان برای این جمعیت است.

هنگامی که مردان به دنبال کمک هستند ، آنها اغلب با سیستمهایی که در اطراف سبک های ارتباطی طراحی شده اند ، با آنها روبرو می شوند که برای توسعه آنها اجتماعی نشده اند. انتظار برای “فقط صحبت کردن در مورد آن” می تواند برای بعضی از مردان بیگانه باشد زیرا یک اتاق وزنه برداری با تستوسترون ممکن است نسبت به برخی از خانمها احساس کند.

Bridging the Divide: راه حل های نوآورانه

متخصصان تناسب اندام به جلو ، محیط های بهداشتی فراگیر تری ایجاد می کنند:

• رویکردهای تناسب اندام زنان محور که درک فیزیولوژی زنان را شامل می شود ، از جمله نوسانات هورمون و تأثیر آنها در آموزش.
• فضاهای بدنسازی که با بدنهای متنوعی در ذهن طراحی شده اند ، دارای تجهیزات متناسب برای انواع مختلف بدن و سطح استحکام هستند.
• فلسفه های آموزش که بر آمادگی جسمانی و بهزیستی بر اهداف زیبایی شناسی یا معیارهای عملکردی که به آرمانهای مردانه گره خورده است ، تأکید می کنند.
• رویکردهای مبتنی بر جامعه که محیط های حمایتی را بر روی موارد رقابتی در اولویت قرار می دهند.

آموزش پزشکی همچنین برای رفع این شکاف ها در حال تحول است. برنامه هایی مانند پروژه نوآوری های جنسیتی استنفورد بر روی ترکیب جنسیت و تجزیه و تحلیل جنسیتی در طراحی تحقیق متمرکز شده است ، و اطمینان حاصل می کند که پروتکل های پزشکی به طور مؤثر به جمعیت متنوع خدمت می کنند.

رویکردهای جایگزین برای سلامت روان برای مردان

پزشکان نوآورانه سلامت روان در حال توسعه رویکردهایی هستند که با الگوهای ارتباطی معمولاً مردانه مطابقت دارند:

• درمان مبتنی بر فعالیت که شامل حرکات است ، اجازه می دهد تا پردازش عاطفی در کنار تعامل جسمی اتفاق بیفتد.
• رویکردهای متمرکز بر راه حل که گرایش مردان به حل مسئله را افتخار می کنند و به تدریج واژگان عاطفی را می سازند.
• مدل های گروهی که آسیب پذیری مردان را از طریق تجربه مشترک به جای افشای جدا شده عادی می کنند.
• سیستم عامل های دیجیتالی که به مراقبت های بهداشتی می پردازند که نسبت به تنظیمات درمانی سنتی احساس ارعاب کمتری دارند.

متخصصان بهداشت روان مشاهده کرده اند که رویکردهای استعاری غالباً به طور مؤثر با مشتری های مرد طنین انداز می شوند. قاب بندی مباحث عاطفی در زمینه هایی مانند دو و میدانی یا سیستم های فنی می تواند نقاط ورودی در دسترس تر را برای اکتشاف عاطفی ایجاد کند که بهتر با الگوهای ارتباطی مشترک در بین مردان مطابقت دارد. این تکنیک به ایجاد شکاف بین مدل های درمانی سنتی و راه هایی که بسیاری از مردان به طور طبیعی پردازش و بیان تجربیات عاطفی خود را نشان می دهند ، کمک می کند.

حرکت به سمت ادغام

امیدوار کننده ترین راه حل ها به سادگی سیستم های جداگانه ای را برای جنسیت های مختلف ایجاد نمی کنند بلکه رویکردهای یکپارچه ای را ایجاد می کنند که شامل نیازها و سبک های ارتباطی متنوع است.

این ممکن است شامل:

• فضاهای سلامت جسمی که بر جامعه و محیط های حمایتی تأکید می کنند و در عین حال که همچنان به توسعه قدرت و پیشرفت قابل اندازه گیری می پردازند.
• رویکردهای سلامت روانی که پردازش کلامی را با فعالیت و حل مسئله بتن متعادل می کنند.
• آموزش ارائه دهنده خدمات بهداشتی که به طور خاص به تعصبات جنسیتی در زمینه های سلامت جسمی و روحی می پردازد.
• پیام رسانی بهداشت عمومی که عمداً به جای تکیه بر رویکردهای یک اندازه متناسب ، با مخاطبان متنوع صحبت می کند.

مسیر به جلو

ایجاد محیط های بهداشتی واقعاً فراگیر نیاز به تنظیمات سطحی دارد – این امر به تجدید نظر اساسی در مورد چگونگی نزدیک شدن به بهزیستی در طیف جنسیتی نیاز دارد.

با شناخت تفاوت های قانونی در نحوه تجربه افراد بدن و احساسات خود ضمن جلوگیری از کلیشه های کاهنده ، می توانیم مدل های مراقبت های بهداشتی را توسعه دهیم که واقعاً به همه خدمت می کنند. این به معنای تقویت تقسیمات جنسیتی نیست بلکه درک ما از آنچه مراقبت های مؤثر در بین جمعیت های متنوع به نظر می رسد ، گسترش می یابد.

هدف این نیست که سیستم های جداگانه ای ایجاد شود بلکه اطمینان حاصل شود که تمام فضاهای بهداشتی – خواه روی بهزیستی جسمی یا روحی متمرکز شده اند – رویکردهای نامتعارف که با سبک های ارتباطی متنوع و تجربیات زندگی می کنند. فقط در این صورت می توانیم یک اکوسیستم مراقبت های بهداشتی بسازیم که در آن همه احساس استقبال ، درک و خدمت مؤثر می کنند.