تقریباً 20٪ از جمعیت نارساخوانی دارند، اما بیش از 30٪ از کارآفرینان مبتلا هستند (لوگان 2009). برخی از کارآفرینان موفقی که نارساخوانی دارند عبارتند از: ریچارد برانسون، چارلز شواب، دیموند جان، باربارا کورکوران و تد ترنر.

بروز بیشتر نارساخوانی در میان کارآفرینان، در صورت وجود، سؤالاتی را در مورد ارتباط آنها ایجاد می کند. به طور کلی، تحقیقات تجربی در مورد نقاط قوت نارساخوان هنوز نیاز به تکرار و اعتبار دارد. اما به عنوان یک کارآفرین و زبان شناس بالینی که به مدت سه دهه با افراد مبتلا به نارساخوانی کار کرده است، یک اشتراک آشکار بین این دو گروه می بینم: ناملایمات.

مواجهه با ناملایمات با کارآفرینی و نارساخوانی

برای کارآفرینان، نرخ شکست برای کوتاهی در برآورده کردن پیش‌بینی‌های تجاری 90 تا 95 درصد است. نرخ شکست برای از دست دادن تمام پول خود در این سرمایه گذاری 30٪ تا 40٪ است (نوبل 2011). کارآفرینی فراتر از یک شغل است. این یک روش زندگی است. و در شیوه زندگی انتخابی خود، کارآفرینان با استرس‌های دائمی مواجه می‌شوند: مواد خام پایین‌تر، محموله‌های از دست رفته، مشکلات جریان نقدی، یا اشتباهی که به یک کابوس روابط عمومی تبدیل شده است.

برای کودکان مبتلا به نارساخوانی، مدرسه می تواند کمتر احساس خطر کند. دانش‌آموزان من که دچار نارساخوانی بودند، از نظر جسمی مورد نیشگون گرفتن و کتک زدن قرار گرفته بودند. حمله روانی می تواند به همان اندازه دردناک باشد. یکی از دانش آموزان به یاد می آورد که چگونه معلم کلاس پنجم او از کل کلاس عذرخواهی می کند که باید منتظر او بمانند، زیرا برای تکمیل کار به زمان بیشتری نیاز داشت.

بنابراین برای پیشرفت، هم کارآفرین و هم فرد مبتلا به نارساخوانی باید تاب آوری روانی را توسعه دهند.

تاب آوری روانی چیست؟

مفهوم تاب‌آوری از علوم فیزیکی سرچشمه می‌گیرد، که مطالعه می‌کنند که چگونه یک سیستم پس از یک اختلال با چه سرعتی به حالت اولیه خود باز می‌گردد. تاب‌آوری روان‌شناختی، همانطور که در مورد یک فرد اعمال می‌شود، بازگشت به حالت پایدار اولیه یا پیشرفت به یک حالت جدید و تقویت‌شده است که می‌تواند در برابر اختلالات بیشتر مقاومت کند. تاب آوری روانی سازگاری مثبت با ناملایمات است.

تحقیقات اخیر به جای تلقی تاب آوری به عنوان یک ویژگی شخصیتی ثابت، آن را به عنوان یک فرآیند در نظر می گیرد (هارتمن و همکاران 2022). فرد تاب آوری را توسعه می دهد و با توجه به عوامل مناسب، تاب آوری می تواند رشد کند.

محققان عوامل ذاتی فرد را مانند خوش بینی و اعتماد به نفس ذکر می کنند. در عوض، من این را به عنوان یک طرز فکر برای اتخاذ می بینم. فرض کنید منابع گرانبهایی را برای ایجاد حسن نیت با پیشروی فروش، به امید یک قرارداد بزرگ، ریخته اید. اما پس از شش ماه تلاش شما، رهبر شما رقیب خود را به جای آن انتخاب کرد. البته تو نابود شدی اما چه مدت طول می کشد تا به عقب برگردید و جایگزین ها را دنبال کنید؟ پاسخ شما باید همان روز باشد. کسب و کار شما نمی تواند صبر کند.

به همین دلیل است که کارآفرینان باید بدون توجه به مثبت بودن خود بمانند. این امر مستلزم خودکنترلی است، به همین دلیل است که تحقیقات در این موضوع به بررسی تنظیم هیجان می پردازد. برخی از سرمایه گذاران خطرپذیر در مورد اینکه به دنبال ساده لوحی خاصی در بنیانگذاران استارت آپی هستند که آنها سرمایه گذاری می کنند صحبت می کنند. استیو جابز در کمپین اپل خود به زبانی کمی متفاوت اما در همین راستا گفت: «افرادی که آنقدر دیوانه هستند که فکر می‌کنند می‌توانند دنیا را تغییر دهند، همان‌هایی هستند که این کار را می‌کنند.»

برای سرمایه گذاری های مخرب، کارآفرینان به اعتماد به نفس بیشتری نیاز دارند تا در برابر مقاومت وضعیت موجود فشار بیاورند. آنها برای استقامت و کنار گذاشتن آسایش یک سفر کمتر دلخراش به خودکنترلی نیاز دارند. پشتکار آنها ناشی از اشتیاق است.

روحیه کارآفرینی مورد نیاز همه

توانایی عقب نشینی از موانع نه تنها برای صاحبان مشاغل بلکه برای کارمندان آنها به طور فزاینده ای مورد نیاز است. فشارهای دیجیتالی شدن، اتوماسیون و جهانی شدن مستلزم انعطاف پذیری در افراد و سازمان ها است.

اگر تاب آوری روانشناختی یک فرآیند است، چگونه آن را پرورش دهیم؟ مطالعات کارآفرینان موفق نشان می دهد که والدین آنها نقش مهمی در این زمینه داشته اند (دوچک 2018). این والدین با فرزندان خود با احترام رفتار می کردند، نظرات آنها را ارزشمند می دانستند و از تلاش های آنها حمایت می کردند. در کودکی، به کارآفرینان وظایفی محول شد که برای سن آنها چالش برانگیز بود.

این فرصت ها آنها را در معرض سطوح بالاتر از حد معمول و در عین حال قابل کنترل استرس قرار داد. ترفند این است که تعادل خوبی بین استرس کافی برای ایجاد انعطاف‌پذیری حفظ کنید، اما نه آنقدر که کودک را بشکنید.

والدین کارآفرینان همچنین به عنوان الگوهایی در نشان دادن ارزش پول و سخت کوشی و توانایی آنها در بازگشت از شکست عمل کردند. همراه با این باور است که فرد مسئول اعمال و سرنوشت خود است.

اضافه می‌کنم که والدین نیز نقش مهمی در الگوبرداری از چگونگی حل مسئله هوشمندانه، خلاقانه و انعطاف‌پذیر دارند. اینها صفاتی هستند که اکنون برای همه ضروری است. ما در جهانی پویا زندگی می کنیم و کار می کنیم که تغییرات در آن شتاب می گیرد.

سوال این است که چگونه می توان نسل بعدی را در برابر این هجوم ایمن کرد.