[ad_1] هر ساله ، ده ها هزار نفر از مردم کوله پشتی پرتاب می کنند ، چکمه های خود را توری می کنند و به سمت شمال اسپانیا می روند تا از Camino de Santiago ، یک مسیر زائر باستانی قدم بزنند. برخی به دنبال روشنگری معنوی هستند. برخی دیگر می خواهند...
[ad_1]
هر ساله ، ده ها هزار نفر از مردم کوله پشتی پرتاب می کنند ، چکمه های خود را توری می کنند و به سمت شمال اسپانیا می روند تا از Camino de Santiago ، یک مسیر زائر باستانی قدم بزنند.
برخی به دنبال روشنگری معنوی هستند. برخی دیگر می خواهند از آسیاب روزانه استراحت کنند. برخی فقط دلیلی برای خوردن پنیر بیشتر می خواهند.
اما آنچه بیشتر در این راه کشف می کنند این است که این پیاده روی طولانی و پر پیچ و خم برای بهزیستی ذهنی آنها چقدر خوب است.
در دنیایی که ما با اعلان ها ، مهلت ها و محتوای الگوریتمی بمباران می شویم ، کامینو یک جایگزین طراوت ارائه می دهد: پیاده روی ، غذا ، خواب ، تکرار.
این فقط سفر نیست. این درمانی با مناظر بهتر و غذای شگفت انگیز است.
بیایید قبل از اینکه بیش از حد رویایی کنیم ، داده ها را صحبت کنیم.
یکی از بهترین مطالعات در مورد کامینو در مجله مطالعات خوشبختی در سال 2024. این تحقیق قبل ، درست بعد از و سه ماه پس از کامینو ، گروهی از زائران را دنبال کرد.
نویسندگان دریافتند که ، “در مقایسه با گروه کنترل ، زائران افزایش قابل توجهی در تأثیر مثبت ، رضایت از زندگی و زندگی ارزشمند نشان دادند ، در کنار کاهش بیشتر اضطراب ، افسردگی و استرس درک شده.”
یک عکسبرداری کامینو وجود دارد که جانبازان آن را دوست دارند: “کامینو فراهم می کند.” و یکی از بزرگترین چیزهایی که ارائه می دهد؟ ارتباط – با دیگران ، طبیعت ، به خودمان.
تصور کنید شما روزانه 20 تا 30 کیلومتر در حال قدم زدن هستید ، اغلب با غریبه های کامل ، با چیزی جز حومه و افکار خود. ناگهان ، شما داستان زندگی خود را با شخصی که یک ساعت پیش با او ملاقات کرده اید به اشتراک می گذارید ، و آنها همین کار را می کنند. صداقت خودجوش و شگفت آور است.
این قدرت “صحبت کردن در خارج ، آن را بیرون بکشید.” راه رفتن به ذهن باز می کند. صحبت به ما کمک می کند تا بارگیری کنیم. ریتم پیاده روی فضای اطراف و درون ما را باز می کند.
و سپس سکوت وجود دارد. بعضی اوقات ، تنها صداها چکمه هایی در مسیر ، پرندگان در درختان و جادوی باد هستند.
فراتر از فواید خلقی و وضوح ذهنی ، اتفاق دیگری در مورد کامینو رخ می دهد. مردم می دانند که چه کاری می توانند انجام دهند.
شما از طریق گرما ، تپه ها ، آبشارها و شک و تردید قدم می زنید. شما در تختخواب های خزنده در اسکان های متنوع و متنوع می خوابید. و به نوعی ، روز بعد بلند می شوید و دوباره این کار را انجام می دهید. و دوباره
این چیزی را ایجاد می کند که در زندگی مدرن به سختی حاصل می شود: خودکارآمدی. متوجه می شوید که بیشتر از آنچه فکر می کردید انعطاف پذیر هستید. می توانید با عدم اطمینان روبرو شوید. شما می توانید ناراحتی را تحمل کنید. شما می توانید بیشتر از آنچه فکر می کردید پنیر بخورید.
و بیایید سادگی را فراموش نکنیم. زندگی در کامینو به سه چیز جوش می خورد: راه بروید ، بخورید ، بخوابید. این وجود محروم ، درهم و برهمی را پاک می کند. به سوالات بزرگ پاسخ داده می شود یا کنار می رود. احساسات بزرگ احساس می شود یا اجازه می دهد فروکش کند. سکوت باقی مانده است.
Camino de Santiago زندگی شما را برطرف نمی کند. اما این می تواند به شما کمک کند تا خود را با وضوح بیشتری بشنوید ، کمی سبک تر باشید و بدانید که شاید زندگی شما به هیچ وجه شکسته نشده باشد. نیکی وجود دارد.
زیارت جایگزین درمانی نیست. بعضی اوقات شما نیاز به صحبت کردن دارید وت راه رفتن
اما اگر آماده صحبت کردن نیستید ، شاید بتوانید آن را بیرون بکشید. کلمات در مسیر شما به پیش می روند.
[ad_2]
